ไปป์ดิน แบบใช้แล้วทิ้งเคยได้รับความนิยมอย่างมากจนถึงช่วงต้นศตวรรษที่ 20 ก่อนที่ความนิยมจะถูกแทนที่ด้วยบุหรี่
ไปป์ดินของแฟนบอลทีมเลสเตอร์ ฟอสส์ อันนี้ เป็นหนึ่งในสิ่งของเก่าแก่ที่สุดในคอลเลกชั่นของสโมสร มีอายุย้อนไปถึงช่วงทศวรรษ 1880 โดยถือเป็นตัวอย่างหายากของไปป์ดินจำนวนมากที่เคยผลิตขึ้นเพื่อแฟนบอลของเลสเตอร์ ฟอสส์ ในช่วงเวลานั้น
ที่ด้านข้างของตัวโถไปป์มีภาพหยาบๆ ของนักฟุตบอล และที่ด้านข้างของก้านไปป์สลักคำว่า “Football pipe” และ “Play up Leicester” (แปลว่า “เล่นให้เต็มที่นะ เลสเตอร์”)
ไปป์ เหล่านี้ถูกผลิตจำนวนมากโดยวิลเลียม ฟลานาแกน ผู้ผลิตไปป์ดินรายสุดท้ายที่รู้จักในเมืองเลสเตอร์ ในช่วงทศวรรษ 1880 โรงงานของเขาตั้งอยู่ที่ ฟร็อก ไอแลนด์ ใกล้กับ ซันเวย์ เกต ในการวิจัยเกี่ยวกับไปป์เหล่านี้ เราได้ค้นพบบันทึกเกี่ยวกับวิธีการผลิตของฟลานาแกนอีกด้วย
ผงดินขาวจากจีนที่ผสมกับน้ำ จะถูกปั้นเป็นรูปร่างหยาบของไปป์ จากนั้นจะใช้แท่งโลหะขนาดเล็กแทงทะลุเพื่อเจาะรูผ่านก้านไปป์ แล้วจึงนำไปป์หยาบเหล่านี้ไปใส่ในแม่พิมพ์เพื่อขึ้นรูปให้เป็นรูปร่างสุดท้าย
เมื่อขึ้นรูปเสร็จ ไปป์จะถูกนำออกจากแม่พิมพ์แล้ววางผึ่งลมให้แห้งบนชั้นวาง ก่อนจะนำไปเผาในเตาเผาแบบโดมรูปรังผึ้งที่ทำจากอิฐและปิดมิดชิด โดยในแต่ละรอบการเผา เตาจะเผาไปป์ครั้งละ 40 ชุด ชุดละ 144 อัน รวมทั้งหมด 5,760 อันต่อครั้ง
ภายในเตาเผาจะมีเสาหลักตรงกลางทำจากดินทนไฟ ไปป์จะถูกวางเรียงชิดกับเสานี้ โดยหันด้านโถ ออกด้านนอก เพื่อรักษาตำแหน่งให้อยู่กับที่ จะใช้กระดาษโปสเตอร์ละครเวทีเก่าๆ (จากโรงละคร พาวิเลียน และพาเลซ ในเลสเตอร์) มาห่อไว้หลายชั้น แล้วป้ายด้วยส่วนผสมของดินเหนียวกับมูลม้าอย่างหนา
การเผาจะใช้เวลาทั้งหมด 10 ชั่วโมง โดยอุณหภูมิจะพุ่งสูงถึง 900 องศาเซลเซียส หลังจากเผาเสร็จ จะปล่อยให้เย็นประมาณ 6 ชั่วโมง แล้วจึงรื้อเตาเผาบางส่วนออกเพื่อนำไปป์ออกมา
สุดท้าย ปลายก้านไปป์ มักจะถูกเคลือบด้วยส่วนผสมของแวกซ์สบู่และกาว เพื่อป้องกันไม่ให้ไปป์ติดปากของแฟนบอลเลสเตอร์ ฟอสส์ ที่เป็นผู้ใช้งาน