เมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ ปี 1920 เลสเตอร์ ซิตี้ ซึ่งอยู่ในดิวิชั่นสอง ได้ลงสนามพบกับเชลซี ทีมจากดิวิชันหนึ่ง ที่สนามสแตมฟอร์ด บริดจ์ ในรอบที่สามของศึกเอฟเอ คัพ ท่ามกลางผู้ชมเกือบ 43,000 คน
พระเจ้าจอร์จที่ 5 เสด็จเข้าชมการแข่งขันในวันนั้นด้วย โดยในคลังข้อมูลของสโมสร เลสเตอร์ ซิตี้ มีโปรแกรมการแข่งขันฉบับพิเศษ ทำจากผ้าไหมที่จัดทำขึ้นเป็นพิเศษเพื่อถวายการต้อนรับพระองค์ พร้อมด้วยภาพถ่ายเก่าแก่กว่า 103 ปี ที่แสดงให้เห็นพระองค์ขณะทรงรับการแนะนำให้รู้จักกับนักเตะทีมจิ้งจอกสยาม
แต่สิ่งที่สโมสรไม่มี จนกระทั่งไม่นานมานี้ คือโปรแกรมการแข่งขันฉบับทั่วไปสำหรับแฟนบอลทั่วไป ซึ่งถูกเรียกว่า “The Chelsea Chronicle” เป็นแผ่นพับขนาด 4 หน้า
หน้าปกเป็นการ์ตูนแบบหกช่องที่เกี่ยวข้องกับความพ่ายแพ้ของเชลซีในบ้านต่อโบลตัน วันเดอเรอร์ส 2-3 โดยในแต่ละช่องจะมีตัวการ์ตูนเล็ก ๆ ที่เป็นตัวแทนแฟนบอลเลสเตอร์ แสดงความเห็นเกี่ยวกับแต่ละประตู ก่อนจะขอบคุณนักเตะของโบลตันที่แสดงให้เห็นถึงวิธีเอาชนะเชลซี
หน้าหลังของโปรแกรมแสดงตารางคะแนนดิวิชันหนึ่ง พร้อมรายชื่อผู้เล่นของทั้งสองทีม ขณะที่สองหน้าด้านในที่อัดแน่นด้วยตัวอักษรเล็กๆ นั้น เต็มไปด้วยบทความต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับเชลซี รวมถึงเรื่องราวประวัติย่อของคู่แข่งอย่าง เลสเตอร์ ซิตี้
บทความหนึ่งเล่าถึงเกมที่ทั้งสองทีมพบกันเป็นครั้งแรก โดยเชลซีเดินทางไปยังสนามฟิลเบิร์ต สตรีท สวมเสื้อสีน้ำเงิน ซึ่งทำให้เกิดความซ้ำซ้อนกับสีเสื้อของเลสเตอร์ (ในขณะนั้นยังใช้ชื่อว่า เลสเตอร์ ฟอสส์) โดยมีกฎของลีกระบุไว้ว่า ทีมที่อยู่ในลีกมาก่อน (ในกรณีนี้คือ เลสเตอร์ ฟอสส์) จะมีสิทธิ์เลือกสีเสื้อก่อน แม้ว่าจะเล่นในบ้านก็ตาม
เชลซีจึงต้องใส่เสื้อสำรองของเลสเตอร์ ซึ่งเป็นสีชมพูแซลมอน อย่างไรก็ตาม พวกเขาไม่สามารถหาเสื้อที่มีขนาดใหญ่พอให้ผู้รักษาประตู บิล โฟล์ค ผู้มีน้ำหนักถึง 24 สโตน (ประมาณ 152 กิโลกรัม) ใส่ได้ หรือหาเสื้อที่เล็กพอสำหรับนักเตะตัวจิ๋วอย่าง มาร์ติน โมแรน ได้เช่นกัน