นับตั้งแต่ แซนดี้ วูด ซึ่งเป็นตัวแทนของประเทศสหรัฐอเมริกาในการแข่งขันฟุตบอลโลกรอบสุดท้ายครั้งแรกในประวัติศาสตร์ที่ประเทศอุรุกวัยเมื่อปี 1930 หลังจากนั้นก็มีผู้เล่นจำนวนมากที่มีความเกี่ยวพันกับสโมสรของเราได้ลงสนามรับใช้ชาติตนเองในทัวร์นาเมนต์อันยิ่งใหญ่นี้
สองผู้เล่นที่โดดเด่นและเป็นที่รู้จักมากที่สุดคือ กอร์ดอน แบงค์ส และ ปีเตอร์ ชิลตัน ผู้เป็นทายาทสืบทอดตำแหน่งต่อจากเขาโดยตรงที่สนามฟิลเบิร์ต สตรีท ซึ่งในระหว่างปี 1959 ถึง 1974 ทั้งคู่ได้ลงเล่นให้แก่ทีมชุดใหญ่ของทัพจิ้งจอกสยามรวมกันถึง 695 นัด
กอร์ดอน คือหนึ่งในขุมกำลังทีมชาติอังกฤษชุดคว้าแชมป์ฟุตบอลโลกปี 1966 นอกจากนี้เขายังทำหน้าที่เป็นผู้รักษาประตูของทัพสิงโตคำราม ในชุดลุยศึกฟุตบอลโลกปี 1970 ที่ประเทศเม็กซิโกอีกด้วย ส่วนปีเตอร์ ซึ่งมีชื่ออยู่ในขุมกำลังสำหรับทัวร์นาเมนต์รอบสุดท้ายที่เม็กซิโกหนนั้น ก็ได้ก้าวขึ้นมาเป็นผู้รักษาประตูตัวหลักที่ลงสนามเฝ้าเสาให้ทีมชาติอังกฤษทุกนัดในศึกฟุตบอลโลกปี 1982, 1986 และ 1990 ที่ประเทศสเปน, เม็กซิโก และอิตาลี ตามลำดับ
กอร์ดอน ได้บอกเล่าถึงช่วงเวลาการชูถ้วยรางวัลจูลส์ ริเมต์ ในปี 1966, จังหวะซูเปอร์เซฟระดับโลกในการป้องกันลูกยิงของ เปเล่ และเหตุการณ์อาหารเป็นพิษของเขาในปี 1970 ขณะที่ปีเตอร์ได้สะท้อนมุมมองเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เขามีส่วนร่วมในตำนานประตู "หัตถ์พระเจ้า" (Hand of God) อันอื้อฉาวของ ดิเอโก้ มาราโดน่า เมื่อปี 1986
นอกจากนี้ ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา พวกเรายังมีโอกาสอันพิเศษยิ่งในการพูดคุยกับ เซอร์ เจฟฟ์ เฮิร์สต์ ฮีโร่ผู้ทำแฮตทริกในเกมนัดชิงชนะเลิศฟุตบอลโลกปี 1966 แม้ว่าตัวเขาจะไม่เคยลงเล่นให้กับเลสเตอร์ ซิตี้ มาก่อนเลยก็ตาม ก่อนที่เขาจะได้กล่าวสดุดีและไว้อาลัยให้แก่ แบงค์ส เพื่อนร่วมทีมชาติอังกฤษของเขา
กอร์ดอน แบงค์ส ลงสนามรับใช้ทีมชาติอังกฤษนัดแรกเมื่อวันที่ 6 เมษายน ปี 1963 สองวันก่อนที่เลสเตอร์ ซึ่งเป็นทีมที่กำลังลุ้นคว้าดับเบิ้ลแชมป์อย่างแชมป์ดิวิชัน 1 เดิม และแชมป์เอฟเอ คัพ จะก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งจ่าฝูงของตารางคะแนน
"การลงสนามนัดแรกให้ทีมชาติถือเป็นเรื่องที่น่าตื่นเต้นมากสำหรับผม" เขาย้อนความหลัง "ผมไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจะได้รับโอกาสลงเล่นนัดแรกให้ทีมชาติอังกฤษเร็วขนาดนั้น ตอนนั้นผมยังค่อนข้างเด็กอยู่เลยครับ การได้เดินลงสนามโดยสวมเสื้อทีมชาติอังกฤษมันเป็นความรู้สึกที่วิเศษและมหัศจรรย์มากๆ ผมแทบไม่เชื่อเลยว่ามันเกิดขึ้นจริง เชื่อผมเถอะครับว่าในตอนนั้นมีผู้รักษาประตูอีกสี่หรือห้าคนที่สามารถทำหน้าที่ได้ดีไม่แพ้กันเลย ดังนั้นการที่ผมจะรักษาตำแหน่งของตัวเองไว้ได้ ผมต้องตื่นตัวอยู่ตลอดเวลาและทำทุกอย่างให้ถูกต้องไร้ที่ติ เพราะไม่เช่นนั้นผู้จัดการทีมก็คงจะไปเลือกคนอื่นแทน"
"การได้สวมเสื้อทีมชาติอังกฤษถือเป็นเกียรติอันยิ่งใหญ่เสมอมา แต่การได้สวมมันลงเล่นในเกมนัดชิงชนะเลิศฟุตบอลโลก ในทัวร์นาเมนต์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลกนั้น มันเป็นอะไรที่มหัศจรรย์เกินบรรยาย ไม่มีทีมไหนรู้หรอกว่าจะเกิดอะไรขึ้นในการแข่งขันที่ยิ่งใหญ่ขนาดนั้น แต่ในวันนั้น พวกเราไปยืนอยู่ในอุโมงค์ของสนามเวมบลีย์ เพื่อรอที่จะเดินลงสนาม และผมบอกคุณได้เลยว่า... ว้าว มันช่างเป็นวันที่สุดยอดจริงๆ จากนั้นก็มีเสียงกึกก้องจากฝูงชนในสนามและการร่วมกันร้องเพลงชาติ หลังจากนั้น สมเด็จพระราชินีนาถทรงเสด็จลงมาพระราชทานพรให้พวกเราโชคดี และท้ายที่สุด การได้วิ่งไปรอบๆ สนามพร้อมกับถือถ้วยฟุตบอลโลกอยู่ในมือ มันเป็นวันที่วิเศษและงดงามมากจริงๆ ไม่มีผู้เล่นคนไหนในวันนั้นที่จะสามารถลืมเลือนมันได้เลย"
"เมื่อกลับมาที่เมืองเลสเตอร์ มีการจัดงานต้อนรับอย่างสมเกียรติให้แก่ผม ผมเดินทางไปที่ศาลากลางจังหวัด ที่นั่นมีท่านนายกเทศมนตรีและฝูงชนจำนวนมหาศาลมารวมตัวกันที่จัตุรัสศาลากลาง ผมแทบไม่เชื่อสายตาตัวเองเลยครับ"
หลังจากลงสนามให้ทีมชาติอังกฤษไป 37 นัดในฐานะผู้เล่นของจิ้งจอกสยาม เส้นทางอาชีพในทีมชาติของกอร์ดอน ก็ยังคงเติบโตต่อไป และอีกหนึ่งไฮไลต์สำคัญคือจังหวะที่ถูกยกย่องให้เป็น "การเซฟแห่งศตวรรษ" ในการป้องกันลูกโหม่งของ เปเล่ ในศึกฟุตบอลโลกปี 1970 ที่ประเทศเม็กซิโก
"สภาพแวดล้อมและสภาพอากาศที่เม็กซิโก นั้นค่อนข้างเข้าทางฝั่งทีมชาติบราซิล" กอร์ดอนเล่าต่อ "พื้นสนามแข่งขันนั้นแข็งราวกับหิน ผมต้องพยายามปรับตัวให้ชินกับความแข็งของพื้นรวมถึงจังหวะการกระดอนของลูกฟุตบอล ซึ่งผมก็ได้ฝึกซ้อมรับมือเรื่องนี้มาแล้ว ในจังหวะที่เปเล่ขึ้นโหม่งบอลลูกนั้น ผมยืนอยู่ในตำแหน่งที่ถูกต้องพอดี ผมจำเป็นต้องรอให้เขาโหม่งโดนบอลก่อน เพราะหากผมชิงเดาทิศทางล่วงหน้าแล้วเขาโหม่งเปลี่ยนทางไปอีกฝั่ง ผมจะไม่มีจุดสปริงตัวเพื่อพุ่งไปปัดบอลได้เลย
ผมรู้ว่าบอลกำลังจะพุ่งเสียบโคนเสามือขวาของผม แต่ในระหว่างที่ผมกำลังพุ่งตัวข้ามไป ผมตระหนักได้ว่าบอลไม่ได้พุ่งมาในระดับที่ผมพุ่งไปโดยตรง แต่มันกำลังจะตกกระดอนพื้นก่อนสักสองสามหลาตรงหน้าผม ดังนั้นในวินาทีนั้น ผมจึงต้องกะจังหวะว่าบอลจะเด้งลอยสูงขึ้นมาจากพื้นสนามอันแข็งกระด้างนั้นมากแค่ไหน จากนั้นผมก็เอื้อมสุดเหยียดและใช้มือสัมผัสโดนบอลจนได้ ตอนแรกผมคิดว่าบอลมันเข้าประตูไปแล้วเสียอีก เพราะตอนนั้นผมกำลังโฟกัสกับการทิ้งตัวลงกระแทกพื้นสนามที่แข็งกระด้าง
บอลมันลอยโด่งข้ามไปข้างหลังผม และผมคิดว่ามันคงเสียบสามเหลี่ยมมุมบนไปแล้ว แต่แล้วผมก็ได้ยินเสียงเฮลั่นอย่างกึกก้องในขณะที่ตัวผมร่วงลงถึงพื้น และได้หันไปเห็นลูกบอลเด้งออกไปอยู่ที่หลังประตู เปเล่โหม่งบอลลูกนั้นแรงมากจริง ๆ และผมไม่เคยรู้เลยจนกระทั่งเวลาผ่านไปประมาณปีเศษ ๆ ตอนที่ผมได้นั่งดูภาพช้าบนหน้าจอในงานเลี้ยงอาหารค่ำงานหนึ่ง ว่าเขาอยู่ใกล้ขนาดนั้น ตอนแข่งขันผมคิดว่าเขาเพิ่งจะวิ่งเข้ามาในกรอบเขตโทษเฉย ๆ แต่ความจริงคือเขาอยู่ใกล้กับจุดโทษมาก ๆ ในตอนที่เขาโหม่งบอลลูกนั้น"
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ทีมชาติอังกฤษมีคิวลงดวลแข้งกับทีมชาติเยอรมันตะวันตก ในรอบก่อนรองชนะเลิศฟุตบอลโลก ซึ่งเกมนี้กอร์ดอน พลาดลงสนามเนื่องจากเกิดอาการอาหารเป็นพิษกะทันหัน
"ผมไม่อยากจะเชื่อเลยกับสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนั้น ผมนั่งทานข้าวที่โต๊ะเดียวกันกับเพื่อน ๆ คนอื่น พวกเราทานอาหารแบบเดียวกันพร้อมกันทุกวัน ทว่าผมกลับเป็นเพียงคนเดียวในทีมที่ล้มป่วยหนักขนาดนั้น ผมรู้สึกว่ามันเป็นเรื่องที่น่าเหลือเชื่อและประหลาดมาก ๆ ผมไม่สามารถทำอะไรกับมันได้เลย ผมทานอะไรไม่ลงและอยู่ในสภาพที่ย่ำแย่มาก ๆ ในขณะที่เพื่อนร่วมทีมลงซ้อมกันแต่ผมซ้อมไม่ไหว ทำได้แค่นอนซมอยู่ในห้องนอน
อัลฟ์ แรมซีย์ พยายามให้ผมลองทดสอบความฟิต ซึ่งผมก็บอกว่าจะลองพยายามดู แต่ในระหว่างการประชุมทีมตอนที่เขาประกาศชื่อผมให้เป็นตัวจริง เหงื่อมันเริ่มพรั่งพรูไหลออกมาจากตัวผมราวน้ำหลาก และผมรู้สึกแย่สุด ๆ ไปเลย หลังจากนั้นเขาเดินเข้ามาหาผมแล้วถามว่า: 'คุณไหวไหม?' ผมตอบไปว่า: 'ไม่ไหวครับ' เขาจึงพูดขึ้นว่า: 'ฉันคงเสี่ยงไม่ได้' และนั่นคือวินาทีที่ ปีเตอร์ โบเน็ตติ ถูกส่งลงสนามแทนอย่างกะทันหันในนาทีสุดท้าย และนั่นคือเหตุผลว่าทำไมผมถึงไม่เคยโทษโบเน็ตติเลยครับ"
แม้ว่าจะเป็นฝ่ายออกนำไปก่อนถึง 2-0 แต่สุดท้ายทีมชาติอังกฤษกลับพลิกล็อกพ่ายแพ้ไป 3-2 "มันเป็นเรื่องที่น่าเสียดายที่อาร์ฟทำผิดพลาดเล็กน้อยในเกมนั้น พวกเราไม่เคยแพ้ให้แก่เยอรมันตะวันตกมาก่อนเลย ตอนที่เรานำอยู่ 2-0 เขาตัดสินใจที่จะถอด มาร์ติน ปีเตอร์ส และ บ็อบบี้ ชาร์ลตัน ออกจากสนามเพื่อเซฟแรงของทั้งคู่ และนั่นคือจุดเปลี่ยนที่ทำให้พวกเราปราชัย"
เซอร์ เจฟฟ์ เพื่อนร่วมทีมชุดคว้าแชมป์โลกปี 1966 ของกอร์ดอน คือหนึ่งในผู้ที่ชื่นชมและยกย่องอดีตผู้รักษาประตูทัพจิ้งจอกสยาม รายนี้เป็นอย่างยิ่ง
"ผมเคยลงเล่นร่วมกับกอร์ดอน ในทีมชาติอังกฤษ และเคยลงเล่นเป็นคู่แข่งกับเขาตอนที่เขาอยู่เลสเตอร์ ผมบอกได้คำเดียวสั้นๆ เลยว่าเขาคือผู้รักษาประตูที่ดีที่สุด เขาดีที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นมาในชีวิต เป็นเพื่อนที่ยอดเยี่ยมมาก พวกเราเข้ากันได้ดีสุดๆ ยามที่คุณต้องลงเล่นเป็นคู่แข่งกับเขา หรือตอนที่ต้องยิงประตูทดสอบเขาในการฝึกซ้อม คุณจะตระหนักได้ทันทีว่าเขาเป็นผู้รักษาประตูที่ผ่านได้ยากกว่าคนอื่น ๆ มาก
พวกเราเคยมีผู้รักษาประตูชาวอังกฤษสองสามคนที่ฝีมือใกล้เคียงกับเขา เช่นผู้เล่นอย่าง ปีเตอร์ ชิลตัน เมื่อคุณได้ลงเล่น และได้ฝึกซ้อมร่วมกับผู้คนในทุกๆ วัน คุณย่อมจะรู้จักตัวตนและฝีมือของพวกเขาเป็นอย่างดี พวกเราโชคดีมากๆ ในปี 1966 และนั่นถือเป็นส่วนสำคัญอย่างยิ่งในความสำเร็จของพวกเรา ที่มีแกนหลักที่ยอดเยี่ยมในทีมชาติอังกฤษ ทีมเรามีทั้ง แบงก์ซี่ (กอร์ดอน แบงค์ส), บ็อบบี้ มัวร์, บ็อบบี้ ชาร์ลตัน และ กรีฟซี (จิมมี่ กรีฟส์) จนกระทั่งเขาได้รับบาดเจ็บไป"
เช่นเดียวกับในกรณีของกอร์ดอน ปีเตอร์ ชิลตัน ผู้รักษาประตูที่เกิดในเมืองเลสเตอร์ ก็เป็นอีกหนึ่งตำนานของสโมสรเลสเตอร์ ซิตี้ และตำนานในเวทีฟุตบอลโลกเช่นกัน เป็นเรื่องที่ตลกร้ายและย้อนแย้งอย่างยิ่ง เพราะแม้ว่าเขาจะครองสถิติลงสนามให้ทีมชาติอังกฤษมากที่สุดถึง 125 นัด และมีไฮไลต์รวมถึงความสำเร็จมากมายนับไม่ถ้วนทั้งในระดับสโมสรและทีมชาติ ทว่าภาพจำที่ผู้คนทั่วโลกจดจำเขาได้มากที่สุด กลับเป็นจังหวะการเสียประตู "หัตถ์พระเจ้า" อันโด่งดังของมาราโดน่า ในศึกฟุตบอลโลกรอบก่อนรองชนะเลิศที่พบกับทีมชาติอาร์เจนตินา ที่เมืองเม็กซิโก ซิตี้ ปี 1986
เมื่อนึกย้อนถึงเหตุการณ์นี้ ปีเตอร์กล่าวว่า "สถิติของผมในการลงเล่นฟุตบอลโลกรอบสุดท้ายคือการเสียไป 10 ประตูจากการลงสนาม 17 นัด ซึ่งครองสถิติน้อยที่สุดร่วมกับ ฟาเบียน บาร์เตซ ถ้าไม่ใช่เพราะมาราโดน่าในวันนั้น ผมคงจะได้ครอบครองสถิตินี้แต่เพียงผู้เดียวไปแล้ว มาราโดน่าได้บอลอยู่ที่บริเวณกรอบเขตโทษ เขาเลี้ยงหลบ แกลน ฮ็อดเดิล แล้วทำชิ่งหนึ่งสอง พวกเราพยายามยืนคุมไลน์ป้องกันอยู่ที่หน้ากรอบเขตโทษ แต่เขาหลุดไลน์นั้นเข้ามาได้ และยืนอยู่ใกล้ๆ กับบริเวณจุดโทษ"
"ตอนนั้นผมยืนคุมเส้นประตูอยู่ ลูกบอลมันขลุกขลิกเด้งไปเข้าทางหนึ่งในผู้เล่นของเราเอง นั่นคือ สตีฟ ฮอดจ์ ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมาก ผมจำเป็นต้องยืนปักหลักอยู่ที่เส้นประตูของตัวเองก่อน มาราโดน่ากำลังวิ่งกวดเข้ามา ซึ่งความจริงเขาจะอยู่ในตำแหน่งล้ำหน้าไปแล้วสักห้าหรือหกหลา หากผู้เล่นอาร์เจนตินาเป็นคนส่งบอลทะลุช่องมา แต่ในจังหวะนั้นสตีฟแทนที่จะเตะสกัดบอลโด่งทิ้งขึ้นหน้าไป เขากลับเสียหลักเสียสมดุลและหวดบอลเตะตวัดย้อนหลังกลับมาที่หน้าปากประตูตัวเอง
คุณจะสัมผัสได้ถึงอันตรายเสมอในฐานะผู้รักษาประตู แต่ไม่ใช่ในตอนที่ผู้เล่นฝั่งเดียวกันเป็นคนครองบอลอยู่ ตอนนั้นผมคิดว่าไม่มีอันตรายอะไรแล้ว แต่ทันใดนั้น บอลลูกนี้มันกลับลอยโด่งข้ามหัวมา ในฐานะนายทวาร คุณจะไม่มีวันยอมทิ้งเส้นประตูออกไปเด็ดขาด เว้นเสียแต่ว่าคุณมั่นใจว่าจะไปถึงบอลลูกนั้นอย่างแน่นอน สัญชาตญาณบอกให้ผมพุ่งตัวออกไปหาบอลเพื่อไปถึงให้ได้ก่อนมาราโดน่าและเคลียร์อันตรายทิ้งซะ ตัวเขารู้ดีอยู่แก่ใจว่าไม่มีทางโหม่งถึงบอลได้ก่อนแน่ ๆ และนั่นคือเหตุผลที่เขาชกมันเข้าประตูไป
ผมกำลังจะลอยตัวขึ้นไปอยู่เหนือเขาแล้ว และตั้งใจจะทุบบอลทิ้งออกไปให้ห่างสักสองหรือสามหลา หากพิจารณาจากจุดสตาร์ทของผม และจุดที่เขาควบทะยานกวดเข้ามา ผมคิดว่าผมทำได้ดีมาก ๆ แล้วที่สามารถเข้าไปได้ใกล้บอลขนาดนั้น ผมไม่สามารถเข้าใกล้พอที่จะกระโดดขึ้นทุบบอลได้แบบเต็ม ๆ หมัด ดังนั้นผมจึงต้องใช้วิธีพุ่งโถมตัวออกไป และนั่นคือสาเหตุที่ภาพมันดูเหมือนว่าตัวผมแทบไม่ได้กระโดดลอยพ้นขึ้นมาจากพื้นเลย แต่จริง ๆ ผมกำลังจะถึงบอลแล้ว เขาไม่ได้กระโดดสูงกว่าผมเลยด้วยซ้ำ ผมไม่เคยเจอศูนย์หน้าคนไหนที่จะใช้มือชกบอลเข้าประตูหรอกหากเขาสามารถใช้หัวโหม่งมันเข้าได้ เขารู้ดีว่าโหม่งไม่ถึงบอลแน่ ๆ"
"ผมรู้ทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติเกิดขึ้น เพราะสายตาของผมจ้องอยู่ที่บอลแต่ผมกลับทุบโดนเพียงแค่ลม ทันทีที่ผมหันไปมองรอบ ๆ เทอร์รี่ บุตเชอร์ ก็ชูแขนขึ้นประท้วงแล้ว สิ่งแรกที่ผมทำคือหันไปมองผู้ตัดสิน แต่เขากลับวิ่งหน้าตั้งกลับไปที่กลางสนาม ตอนนั้นใจของผมหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มเลยครับ สกอร์ตอนนั้นยังเสมอกันอยู่ 0-0 แต่เขากลับตัดสินใจปล่อยให้ประตูที่ตัดสินชะตากรรมและสำคัญที่สุดในเกมนี้กลายเป็นประตูได้หน้าตาเฉย"
"มันมีเหตุการณ์ฟาวล์อื่น ๆ เกิดขึ้นมากมายในเกมนั้น เกล็น ฮ็อดเดิ้ล ถูกเข้าสกัดอย่างรุนแรงจนควรจะเป็นจังหวะฟาวล์และได้ลูกฟรีคิกไปก่อนแล้ว ก่อนที่บอลจะทะลักไปเข้าทาง มาราโดน่า จนนำไปสู่การลากโซโล่เดี่ยวทำประตูที่สองของเขา"
อย่างไรก็ตาม ปีเตอร์ ชิลตัน สามารถพาทีมชาติอังกฤษก้าวไปถึงรอบรองชนะเลิศฟุตบอลโลกได้สำเร็จที่ประเทศอิตาลีในปี 1990 ซึ่งในทีมชุดนั้นมีอดีตขวัญใจชาว จิ้งจอกสยาม อย่าง แกรี่ ลินิเกอร์ ร่วมทัพอยู่ด้วย ก่อนที่อังกฤษจะพ่ายแพ้ให้แก่เยอรมันตะวันตกไปในการดวลจุดโทษ
นอกจากนี้ ยังมีผู้เล่นคนอื่น ๆ ที่มีความเกี่ยวพันกับสโมสรเลสเตอร์ ซิตี้ ที่เคยผ่านประสบการณ์อกหักในรอบรองชนะเลิศฟุตบอลโลกเช่นกัน ประกอบไปด้วย ปอนตัส คามาร์ก (ทีมชาติสวีเดน) ในเกมพบกับบราซิลปี 1994, มุซซี่ อิซเซ็ต (ทีมชาติตุรกี) ในเกมพบกับบราซิลปี 2002, แฮร์รี่ แม็กไกวร์ และ เจมี่ วาร์ดี้ (ทีมชาติอังกฤษ) ในเกมพบกับโครเอเชียปี 2018 และ ยูริ ติเลอม็องส์ (ทีมชาติเบลเยียม) ซึ่งนั่งเป็นตัวสำรองในเกมพบกับฝรั่งเศสเมื่อปี 2018