เจาะประวัติ ทอมมี่ ไรท์ ย้อนอดีตเด็กปั้นจิ้งจอกสยาม

โปรแกรมถัดไป Tuesday 10 November Tue 10 Nov

WSL

(H)

00 D

08 H

08 M

29 S

สัมภาษณ์และบทความพิเศษ

มรดกสโมสร

รูปถ่าย

เจาะประวัติ ทอมมี่ ไรท์ ย้อนอดีตเด็กปั้นจิ้งจอกสยาม

ทอมมี่ ไรท์ เติบโตมากับการเชียร์เลสเตอร์ ซิตี้ และได้ประเดิมสนามให้กับสโมสรเมื่ออายุ 17 ปี ในเกมที่พบกับลีดส์ ยูไนเต็ด ในปี 2002

2026-06-11T09:00+01:00

by John Hutchinson

Published

11 Jun 2026

เจาะประวัติ ทอมมี่ ไรท์ ย้อนอดีตเด็กปั้นจิ้งจอกสยาม

John Hutchinson

2026-06-11T09:00+01:00

เจาะประวัติ ทอมมี่ ไรท์ ย้อนอดีตเด็กปั้นจิ้งจอกสยาม

John Hutchinson

2026-06-11T09:00+01:00

เจาะประวัติ ทอมมี่ ไรท์ ย้อนอดีตเด็กปั้นจิ้งจอกสยาม

John Hutchinson

2026-06-11T09:00+01:00

เจาะประวัติ ทอมมี่ ไรท์ ย้อนอดีตเด็กปั้นจิ้งจอกสยาม

John Hutchinson

2026-06-11T09:00+01:00

ทอมมี่ เคยลงเล่นให้ทีมชาติอังกฤษชุดเยาวชนอายุไม่เกิน 19 ปี และ 20 ปี และ เขาเป็นที่จดจำและระลึกถึงด้วยความรักจากแฟนบอล จากการพังประตูชัยสุดสำคัญในแมตช์ที่พบกับ น็อตติ้งแฮม ฟอเรสต์ ในปี 2003 เมื่อเดือนที่แล้ว เขาได้เปิดใจพูดคุยกับ จอห์น ฮัทชินสัน นักประวัติศาสตร์ประจำสโมสร ถึงเรื่องราวเส้นทางอาชีพในวงการลูกหนัง ทั้งในฐานะนักฟุตบอล, โค้ช และผู้จัดการทีม ก่อนที่ตัวเขาจะตัดสินใจเปลี่ยนสายอาชีพก้าวไปเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจ

ทอมมี่ ซึ่งเกิดในหมู่บ้านเคอร์บี้ มักซ์โล เติบโตมาจากครอบครัวที่เป็นแฟนคลับทีมเลสเตอร์ ซิตี้ มาอย่างยาวนาน

"ตอนที่ผมยังเป็นเด็ก ผมมีตั๋วปีของสโมสรด้วย" ทอมมี่ย้อนความหลังในการสัมภาษณ์กับจอห์น ฮัทชินสัน เมื่อไม่กี่ปีก่อน "ผมนั่งอยู่ฝั่งสแตนด์เดอะ ค็อป บนชั้นบนสุดของอัฒจันทร์ ผมชอบและภูมิใจในข้อเท็จจริงที่ว่า ทั้งคุณทวด, คุณปู่ และคุณพ่อของผม ต่างก็เป็นแฟนบอลตัวยงของเลสเตอร์ ซิตี้ ทุกคน"

"พอผมอายุได้ 10 ขวบ ผมก็เริ่มเข้ามาฝึกซ้อมในอะคาเดมี่ของเลสเตอร์ แถมผมยังเคยได้รับเลือกให้เป็นมาสคอตในเกมนัดเหย้าที่พบกับ แมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด อีกด้วย ตอนอายุ 16 ปี ผมได้รับข้อเสนอทุนการศึกษา (เซ็นสัญญาเยาวชน) เป็นเวลาสามปี การระเบิดฟอร์มกดแฮตทริกได้ภายในเวลาแค่ 25 นาทีในเกมทดสอบฝีเท้าแมตช์ใหญ่ ก่อนที่สโมสรจะตัดสินใจเลือกนักเตะในตอนนั้น มันน่าจะช่วยผมไว้ได้มากเลยทีเดียวครับ! เพราะเส้นทางสายนี้มันอาจจะโหดร้ายทารุณมากสำหรับเด็กๆ คนอื่นที่ถูกสโมสรปล่อยตัวปล่อยลอยแพตอนอายุ 16"

"ช่วงที่ผมอายุประมาณ 12 ถึง 16 ปี คุณพ่อของผมซึ่งทำธุรกิจโรงพิมพ์ ได้เช่าห้องวีไอพี ห้องหนึ่งที่อยู่เหนือประตูฝั่งอัฒจันทร์ฟิลเบิร์ต สตรีท ผมรู้สึกว่านั่นน่าจะเป็นจุดที่ทำให้คุณได้อยู่ใกล้ชิดชิดติดขอบสนามมากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ในเวลานั้นเลยครับ เวลาที่มีนักเตะคนไหนยิงประตูพลาดหลุดกรอบ ลูกบอลจะพุ่งเข้ามาอัดกระแทกกระจกห้องเสียงดังสนั่นเลยล่ะ"

ทอมมี่ พังประตูได้อย่างเป็นกอบเป็นกำให้แก่ทีม U-17 และในวันที่ 23 มีนาคม ค.ศ. 2002 ก่อนที่เขาจะได้เซ็นสัญญานักฟุตบอลอาชีพ เขาได้โอกาสลงสนามเปิดตัวนัดแรกให้แก่ทีมชุดใหญ่ด้วยวัยเพียง 17 ปี โดยเขาถูกส่งลงสนามในฐานะตัวสำรองในเกมพรีเมียร์ลีกนัดเหย้าที่พบกับ ลีดส์ ยูไนเต็ด

"นั่นเป็นทีมลีดส์ ยูไนเต็ด ชุดที่แข็งแกร่งและเก่งกาจมากครับ พวกเขามีผู้เล่นระดับพระกาฬอย่าง มาร์ค วิดูก้า, โจนาธาน วู้ดเกต, เดวิด แบ็ตตี้, แมตต์ มิลส์ และ อลัน สมิธ" เขาอธิบาย "สองสัปดาห์ก่อนหน้าที่จะเปิดตัว ผมได้รับการแจ้งล่วงหน้าเพียงหนึ่งวันก่อนเกมพรีเมียร์ลีกที่จะพบกับ ชาร์ลตัน ว่าผมจะมีชื่ออยู่ในทีมชุดนั้น ผมต้องทำพิธีรับน้องใหม่ ด้วยการร้องเพลง โดยมี ร็อบบี้ ซาเวจ เป็นหัวโจก"

"แมตช์ถัดมาผมเดินทางไปกับทีมในเกมเยือนเซาธ์แฮมป์ตัน และพอถึงครั้งที่สามที่มีชื่อเดินทางไปกับทีมชุดใหญ่ ผมก็ได้รับโอกาสให้ลงสนามเป็นตัวสำรองจริงๆ ในเกมดวลกับลีดส์ เนื่องจากตัวผมเติบโตมาบนอัฒจันทร์ยืนเชียร์ของสนามฟิลเบิร์ต สตรีท แห่งนี้ การได้ลงเปิดตัวนัดแรกต่อหน้าแฟนๆ ที่นี่จึงเป็นเรื่องที่วิเศษและมีความหมายต่อผมมาก"

หกสัปดาห์หลังจากเกมนัดเปิดตัวพบกับลีดส์ ทัพจิ้งจอกสยามก็ต้องกระเด็นตกชั้นสู่ศึกแชมเปี้ยนชิพในเดือนพฤษภาคม ปี 2002

ทอมมี่ย้อนความหลังว่า "เมื่อจบฤดูกาลนั้น พวกเราตกชั้น และหลังจากนั้นสโมสรก็ประสบปัญหาทางการเงินอย่างหนักจนต้องเข้าสู่กระบวนการฟื้นฟูกิจการ แต่ในฤดูกาลถัดมา ด้วยวัยเพียง 17 และ 18 ปี ผมถูกยกระดับขึ้นมาเป็นหนึ่งในผู้เล่นของขุมกำลังทีมชุดใหญ่ ผมได้รับโอกาสลงสนามเก็บเกี่ยวประสบการณ์อย่างต่อเนื่อง และพวกเราก็สามารถพาสโมสรเลื่อนชั้นกลับขึ้นมาได้สำเร็จ"

"ประตูแรกของผมในฤดูกาลนั้นเกิดขึ้นในเกมแชมเปี้ยนชิพที่ไปเยือน จิลลิ่งแฮม (เมื่อมกราคม 2003) แมตช์นั้น ไบรอัน ดีน โดนใบแดงไล่ออกจากสนามไปตั้งแต่ช่วงต้นเกม มิคกี้ อดัมส์ เลยปรับหันมาใช้ระบบการเล่น 4-4-1 เขาจับผมไปยืนเป็นปีกซ้าย และผมก็สามารถพังประตูตีเสมอให้ทีมได้สำเร็จ"

"ตอนที่สโมสรเข้าสู่กระบวนการควบคุมกิจการในฤดูกาลนั้น (ระหว่างเดือนตุลาคม 2002 ถึงกุมภาพันธ์ 2003) ตัวผมยังคงเป็นนักเตะในอะคาเดมีและรับค่าจ้างในระดับเด็กฝึกหัดอยู่เลย แต่พวกเขาก็ไม่เคยค้างจ่ายเงินผมเลยนะ เพราะสโมสรต่างๆ จะได้รับเงินทุนสนับสนุนก้อนพิเศษมาอยู่แล้วสำหรับการดำเนินงานในส่วนของอะคาเดมี พวกเรามีห้องแต่งตัวที่เหนียวแน่นเป็นปึกแผ่นและเต็มไปด้วยผู้เล่นที่มีประสบการณ์สูงมาก และพวกเราก็ทำผลงานบนสนามได้ดีจริงๆ ในแง่ของอาการบาดเจ็บ ตลอดทั้งฤดูกาลนั้นพวกเราแทบจะไม่ได้รับผลกระทบหรือมีใครบาดเจ็บหนักเลย การมีผู้เล่นระดับยอดฝีมืออย่าง มัซซี่ อิซเซ็ต อยู่ในทีม มันทำให้คุณมีโอกาสชนะและประสบความสำเร็จในศึกแชมเปี้ยนชิพเสมอ เพราะเขาเป็นนักเตะที่เก่งกาจและเหนือชั้นมากๆ เขาคือผู้เล่นที่ดีที่สุดเท่าที่ผมเคยร่วมลงสนามเล่นด้วยเลย"

ทอมมี่ จะยังคงเป็นที่จดจำของเหล่าแฟนบอลตลอดไป จากการลงสนามเป็นตัวจริงนัดแรกให้กับทีมในเดือนเมษายน ปี 2003 ซึ่งเกมนั้นเขาเป็นคนซัดประตูชัยสุดสำคัญ ในแมตช์ชี้ชะตาการเลื่อนชั้นนัดเหย้าที่พบกับคู่ปรับตลอดกาลอย่าง น็อตติ้งแฮม ฟอเรสต์ ต่อหน้าแฟนบอลที่เข้ามาชมกันจนเต็มความจุสนาม

"ผมเดินทางมาถึงสนามโดยไม่มีวี่แววหรือรู้เรื่องรู้ราวมาก่อนเลยครับว่าจะได้ลงเล่น" ทอมมี่จดจำภาพวันนั้นได้ดี "ผมเพิ่งมารู้ตัวล่วงหน้าก่อนเสียงนกหวีดเริ่มเกมเพียงแค่ 1 ชั่วโมง 10 นาทีเท่านั้นเอง มิคกี้ อดัมส์ ไม่ได้เรียกผมแยกไปคุยส่วนตัวอะไรเลยครับ เขาแค่เดินเข้ามาในห้องแต่งตัวแล้วอธิบายอ่านรายชื่อทีมตัวจริงบนแผ่นกระดาษออกมาดื้อๆ เลย"

"ผมรีบส่งข้อความหาคุณพ่อทันที ไม่ว่าจะเป็นเกมเหย้าหรือเกมเยือน พ่อจะตามไปเชียร์ผมอยู่ที่นั่นเสมอ ซึ่งมันวิเศษมาก การที่ได้รู้ตัวว่าตัวเองจะได้ลงเล่นเป็นตัวจริงแบบกระชั้นชิดมันช่วยลดความกดดันให้ผมได้มากเลย ผมคลุกคลีฝึกซ้อมอยู่กับพวกพี่ๆ ในทีมมาตลอดทั้งฤดูกาล และในตอนนั้นผมกำลังกระหายและใจจดใจจ่ออยากลงสนามลุยเต็มแก่ในใจผมคิดขึ้นมาเลยว่า 'เอาล่ะ โอเค... คืนนี้ฉันได้สตาร์ทเป็นตัวจริงแล้วสินะ' ผมมีความรู้สึกอยู่เสมอว่า ตัวผมพร้อมที่จะวิ่งถวายชีวิตและสู้จนขาดใจเพื่อสโมสรแห่งนี้ ไม่ว่าผมจะได้รับโอกาสให้ลงเล่นเพียงแค่ 1 นาที หรืออยู่ครบ 90 นาทีก็ตาม มันมีความหมายต่อตัวผมมหาศาล และผมก็พร้อมแล้วสำหรับโอกาสครั้งนี้"

"การได้ออกสตาร์ทเป็นตัวจริงมันเป็นเรื่องที่ยิ่งใหญ่มากสำหรับเด็กหนุ่มที่เติบโตมาในเมืองเลสเตอร์อย่างผม ยิ่งการพังประตูใส่ฟอเรสต์ในเกมนัดดาร์บี้แมตช์ท้องถิ่นนัดยักษ์ใหญ่นั้น มันเหมือนฝันที่เป็นจริงเลยล่ะครับ จังหวะนั้นผู้รักษาประตูของฝั่งเขาทำบอลหลุดมือแฉลบมาจากการเปิดตัดเข้ากลางของ จอร์แดน สจ๊วต ตัวผมวิ่งสลัดหนีฟูลแบ็กของพวกเขาหลุดมาได้พอดี ตอนนั้นตาผมลุกวาวเป็นประกายเลยครับ แล้วผมก็ซัดมันเข้าไปตุงตาข่ายทันที!

ทอมมี่ ลงสนามไปทั้งหมด 13 นัดในฤดูกาลนั้น ซึ่งเมื่อจบฤดูกาล เขาก็ได้เซ็นสัญญาเป็นนักฟุตบอลอาชีพเต็มตัวด้วยวัย 18 ปี และในระหว่างฤดูกาลนั้น เขายังสร้างผลงานจนได้รับการเรียกตัวไปติดทีมชาติในระดับเยาวชนอีกด้วย

"ผมลงเล่นไป 10 นัดให้ทีมชาติอังกฤษ U-19 ในศึกฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป (ยูโร U-19) ที่ประเทศลิกเตนสไตน์" ทอมมี่ เผย "ผมยิงไปได้ 5 ประตู นัดนั้นผมได้ลงเล่นในแผงแนวรุกระดับในฝันเลยล่ะครับ มี เดวิด เบนท์ลีย์ เล่นอยู่ข้างหลังผมในฐานะจอมทัพหมายเลข 10, เวย์น เราท์เลดจ์ ประจำการปีกขวา และ สจ๊วต ดาวนิ่ง ลากเลื้อยอยู่ทางปีกซ้าย นั่นมันเป็นแผงกองกลางที่คอยป้อนบอลสัญญานส่งกำลังให้ผมได้อย่างสุดยอดมากเลยล่ะ พวกเราเดินทางด้วยตั๋วเครื่องบินชั้นหนึ่ง ได้พักในโรงแรมที่สุดแสนอัศจรรย์ และได้ฝึกซ้อมในศูนย์ฝึกกีฬาที่ยอดเยี่ยมระดับเวิลด์คลาส โดยมี สจ๊วต แบ็กซ์เตอร์ ทำหน้าที่เป็นโค้ชคุมทีมชุด U-19 ในตอนนั้น"

ในระหว่างฤดูกาลแห่งอันยอดเยี่ยมนั้น ทอมมี่ยังสามารถกวาดรางวัลเกียรติยศส่วนตัวมาครองได้อีกด้วย "ผมได้รับรางวัลนักกีฬาดาวรุ่งยอดเยี่ยมแห่งปีจากหนังสือพิมพ์ท้องถิ่น เลสเตอร์ เมอร์คิวรี และพ่วงด้วยรางวัลผู้เล่นดาวรุ่งยอดเยี่ยมแห่งปีจากคะแนนโหวตของแฟนบอลสโมสร อีกหนึ่งรางวัล การเป็นเด็กท้องถิ่นในเมืองนี้ การได้รับรางวัลอันทรงเกียรติจากใจของเหล่าแฟนบอลมันมีความหมายต่อตัวผมมหาศาล ทุกวันนี้ผมยังคงเก็บรักษาถ้วยรางวัลเหล่านั้นเอาไว้ที่บ้านอย่างดี รวมถึงหมวกเกียรติยศทีมชาติอังกฤษ ใส่กรอบรูปเอาไว้ด้วยครับ"

ในเดือนกันยายน ปี 2004 ช่วงเวลาที่ทัพจิ้งจอกสยาม คัมแบ็กกลับขึ้นสู่พรีเมียร์ลีก ทอมมี่ตัดสินใจย้ายไปอยู่กับ เบรนท์ฟอร์ด ด้วยสัญญายืมตัว

"พูดกันตามตรงเลยคือ เมื่อพวกเราเลื่อนชั้นขึ้นมา ผมก็ตระหนักดีว่าเมื่อพิจารณาจากรายชื่อผู้เล่นที่เรามีอยู่ในเลสเตอร์ ตัวผมคงจะตกไปเป็นตัวเลือกลำดับที่สี่ หรือดีไม่ดีก็ลำดับที่ห้าในแดนหน้า" เขาอธิบายเหตุผล "ประกอบกับทัวร์นาเมนต์ฟุตบอลโลกชุดอายุไม่เกิน 20 ปี ที่ประเทศสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ กำลังจะเปิดฉากขึ้นในช่วงหน้าหนาว และผมจำเป็นต้องได้รับโอกาสลงสนามเล่นอย่างต่อเนื่องเพื่อรักษาฟอร์ม ผมจึงยินดีและแฮปปี้มากที่จะย้ายไปอยู่กับเบรนท์ฟอร์ดด้วยสัญญายืมตัวในตอนแรกเป็นเวลาหนึ่งเดือน แม้ว่าสุดท้ายมันจะลากยาวไปกลายเป็นสามเดือนก็ตาม ทว่าที่เบรนท์ฟอร์ดผมกลับโชคร้ายได้รับบาดเจ็บ ผมข้อเท้าพลิกและเกือบที่จะหายเจ็บกลับมามีชื่อติดทีมชาติอังกฤษไปลุยบอลโลกไม่ทันเวลา"

"ไนเจล เพียร์สัน และ เลส รีด คือโค้ชผู้คุมทีมชาติชุด U-20 ในตอนนั้น ไนเจลเป็นคนที่มีรังสีออร่าและความน่าเกรงขามสูงมาก เขามีทักษะความเป็นผู้นำและการยืนสั่งการพร้อมกับสายตาพิฆาต ที่แสดงออกอย่างเด่นชัดเจนว่าเขาต้องการที่จะชนะการแข่งขันเท่านั้น เขาเป็นคนที่ดุดัน แข็งกร้าว และตึงเปรี๊ยะ ซึ่งผมมักจะชอบและนับถือบุคลิกของคนประเภทนี้อยู่เสมอ ซึ่งมันก็เหมือนกันกับ มิคกี้ อดัมส์ เลยล่ะ อดัมส์อาจจะไม่ได้มีรูปร่างลักษณะท่าทางที่ดูตัวใหญ่หรือน่าเกรงขามเท่าเพียร์สัน แต่ให้ตายเถอะ... คุณจะรู้ซึ้งได้ทันทีผ่านบรรยากาศยามที่เขาเดินก้าวเข้ามาในห้องแต่งตัว ผมคิดว่าเขาเป็นคนที่ยอดเยี่ยมและมหัศจรรย์มาก เขาคือผู้จัดการทีมที่ดีที่สุดในชีวิตเท่าที่ผมเคยลงเล่นให้เลย"

"หลังจากจบศึกฟุตบอลโลก ผมเดินทางกลับไปอยู่กับเบรนท์ฟอร์ดต่อ แต่ดันมาโชคร้ายได้รับบาดเจ็บซ้ำตั้งแต่วันแรกที่ลงซ้อม โดยข้อเท้าข้างเดิมพลิกอีกครั้ง ผมเลยต้องเดินทางกลับมารักษาตัวที่เลสเตอร์ พอผมหายดีและฟื้นตัวกลับมา ฝั่งเบรนท์ฟอร์ดก็ยังคงอยากย้ายตัวผมกลับไปช่วยทีมด้วยสัญญายืมตัวอีกรอบ ผู้จัดการทีมของพวกเขาในตอนนั้นคือ วอลลี่ ดาวนส์ เคยลงเล่นร่วมกันที่สโมสรวิมเบิลดันกับ อลัน คอร์ก ซึ่งเป็นผู้ช่วยของมิคกี้ อดัมส์ ดังนั้นการย้ายทีมครั้งนี้มันน่าจะเป็นส่วนหนึ่งของการเอื้อเฟื้อช่วยเหลือซึ่งกันและกันของพวกผู้ใหญ่ ในตอนนั้นผมยังเป็นแค่เด็กหนุ่มคนหนึ่งที่สโมสรสั่งให้ทำอะไรผมก็ทำตามหมด ผมมีความเชื่อมั่นและเคารพในการตัดสินใจของผู้จัดการทีมอยู่เสมอ โดยคิดว่าพวกท่านย่อมรู้ดีที่สุดว่าสิ่งไหนดีสำหรับเรา"

"เมื่อมองย้อนกลับไป บางทีผมอาจจะควรตัดสินใจปฏิเสธที่จะย้ายทีมในตอนนั้น เพราะถ้าผมอยู่ต่อ ผมน่าจะได้รับโอกาสลงสนามบนเวทีพรีเมียร์ลีกมากกว่านี้ และคงจะได้วนเวียนอยู่รอบๆ ทีมชุดใหญ่ ช่วงนั้นผมรับหน้าที่เป็นกัปตันทีมสำรอง และถล่มประตูให้ทีมสำรองได้มากมายมหาศาล ดังนั้นมันจึงมีโอกาสเปิดกว้างอยู่ตลอดเวลาที่จะถูกเรียกขึ้นสู่ทีมชุดใหญ่ แต่อย่างไรก็ตาม... ทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันย่อมมีเหตุผลของมันเสมอ ผมมีความคิดและทัศนคติแบบนั้นมาโดยตลอด และผมไม่มีความรู้สึกนึกเสียใจหรือเสียดายภายหลังเลยครับ"

เลสเตอร์ ซิตี้ ต้องตกชั้นอีกครั้งเมื่อสิ้นสุดฤดูกาล 2003/04 และในฤดูกาลถัดมา ทอมมี่ได้ลงสนามในฐานะตัวสำรองเพียงแค่ 4 นัดเท่านั้น ก่อนที่ มิคกี้ อดัมส์ จะตัดสินใจลาออกจากตำแหน่งกุนซือในเดือนตุลาคม ปี 2004

"หลังจากนั้น เคร็ก เลเวน ก็เข้ามารับตำแหน่งผู้จัดการทีมคนใหม่" ทอมมี่เล่าต่อ "พวกเราได้นั่งจับเข่าคุยกันและเขาได้ให้คำแนะนำแก่ผมว่า ผมควรจะยอมลดระดับลงไปเล่นในลีกที่ต่ำกว่า เพื่อโอกาสในการลงสนามและระเบิดตาข่ายเรียกความมั่นใจกลับคืนมา นั่นเป็นเรื่องที่ทำให้ผมรู้สึกผิดหวังและเสียใจอยู่บ้างครับ แต่ผมก็ยอมย้ายไปอยู่กับ แบล็คพูล ด้วยสัญญายืมตัว (ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2005) นัดนั้นผมระเบิดฟอร์มซัดไปถึง 8 ประตูจากการลงเล่น 13 นัด และผมเดินทางกลับมายังเลสเตอร์ พร้อมกับความสุขและคว้าความมั่นใจกลับมาแบบเต็มเปี่ยม ผมพร้อมและกระหายที่จะลงสนามใจจะขาด และปรารถนาที่จะได้รับโอกาสพิสูจน์ตัวเองอย่างที่สุด ผมเป็นเด็กหนุ่มท้องถิ่นคนหนึ่งที่เหล่าแฟนบอลให้ความรักและความเอ็นดู"

"จากนั้น โคเวนทรี ซิตี้ ก็ติดต่อยื่นข้อเสนอเข้ามาเพื่อคว้าตัวผมไปร่วมทีม โดยมี มิคกี้ อดัมส์ อดีตเจ้านายเก่าที่ผมสนิทและเข้าขาด้วยเป็นอย่างดีคุมทัพอยู่ นอกจากนี้ เอดี้ บูธรอยด์ ผู้จัดการทีมวัตฟอร์ด ซึ่งเป็นคนที่ผมรู้จักและคุ้นเคยมาตั้งแต่สมัยอยู่ทีมชาติอังกฤษชุด U-20 ก็แสดงความสนใจอยากได้ตัวผมเช่นกัน ทว่าบอร์ดบริหารของเลสเตอร์ กลับปฏิเสธและไม่ยอมขายผมให้แก่ทีมคู่แข่งร่วมศึกแชมเปี้ยนชิพด้วยกัน"

"ดังนั้น ในเดือนมกราคม ปี 2006 ผมจึงตัดสินใจย้ายไปอยู่กับ บาร์นสลีย์ (ในระดับลีกวัน) และสุดท้ายผมก็สามารถคว้าเหรียญรางวัลแชมป์เพลย์ออฟศึกบลีกวันมาคล้องคอได้สำเร็จ"

ในเวลาต่อมา ทอมมี่ได้ย้ายไปเล่นให้แก่วอลซอลล์ด้วยสัญญายืมตัว และเซ็นสัญญาค้าแข้งกับ อเบอร์ดีน และ กริมสบี้ ทาวน์ ก่อนที่จะเดินทางกลับมาร่วมทีม ดาร์ลิงตัน ซึ่งที่นี่เองที่ทำให้เขาได้มีโอกาสลงเล่นบนผืนหญ้าสนามเวมบลีย์และพาสโมสรคว้าแชมป์รายการ เอฟเอ โทรฟี่ มาครองได้สำเร็จ

หลังจากนั้นเขาได้ย้ายไปค้าแข้งกับอีกหลายสโมสร เช่น คิ๊ดเดอร์มินสเตอร์ แฮร์ริเออร์ส, ลูตัน ทาวน์, ฟอเรสต์ กรีน โรเวอร์ส, แทมเวิร์ธ และ แฮร์โรเกต ทาวน์ ก่อนที่จะขยับขึ้นมารับบทบาทควบตำแหน่ง ผู้เล่น-ผู้จัดการทีม ให้แก่ คอร์บี้ ทาวน์ และ นูเนียตัน ทาวน์ และก้าวขึ้นไปเป็นผู้จัดการทีมอย่างเต็มตัวให้แก่ ดาร์ลิงตัน, สแตรตฟอร์ด ทาวน์ และกลับมาคุม คอร์บี้ ทาวน์ อีกครั้ง ก่อนจะปิดฉากเส้นทางสายลูกหนังด้วยการทำหน้าที่เป็นสตาฟฟ์โค้ชให้แก่ แมนส์ฟิลด์ ทาวน์ ในท้ายที่สุด

ข่าวก่อนหน้า

ข่าวถัดไป

ข่าวล่าสุด

เยาวชน จิ้งจอกสยาม เรียนรู้ประวัติศาสตร์เลสเตอร์ในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง

นักเตะเลสเตอร์ ซิตี้ รุ่นอายุไม่เกิน 12 ปี ได้ย้อนรอยประวัติศาสตร์ เรียนรู้รากเหง้าของสโมสรฟุตบอลในเมืองเลสเตอร์และเรื่องราวในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ผ่านกิจกรรม Truce Project ของพรีเมียร์ลีก

08 Nov 2026

พาสมอร์เผยทีมกำลังมีความเชื่อมั่น ก่อนรับมือวัตฟอร์ด

ริค พาสมอร์ หวังว่าเลสเตอร์ ซิตี้ ทีมหญิง จะต่อยอดผลงานจากชัยชนะในการดวลจุดโทษเหนือเซาธ์แฮมป์ตัน ซึ่งเต็มไปด้วยความตื่นเต้น ก่อนลงสนามในศึกบาร์เคลย์ส WSL2 พบกับวัตฟอร์ดสุดสัปดาห์นี้

07 Nov 2026

ผู้เข้าร่วมกิจกรรมชุมชนร่วมเก็บเกี่ยวประสบการณ์ในศึก PL Kicks Cup

ผู้เข้าร่วมกิจกรรมของ Leicester City in the Community ได้ร่วมเป็นส่วนหนึ่งของนักฟุตบอลหญิงหลายร้อยคนจากทั่วอังกฤษและเวลส์ ในการแข่งขัน Premier League Kicks Cup นัดพิเศษ ณ เซนต์ จอร์จส์ พาร์ค เพื่อเฉลิมฉลองพลังของฟุตบอลที่ช่วยสร้างมิตรภาพและความรู้สึกเป็นส่วนหนึ่งของชุมชน

07 Nov 2026

มาร์ติน พอใจผ่านเข้ารอบเอฟเอ คัพ หลังชนะ อ็อกซ์ฟอร์ด ซิตี้

รัสเซลล์ มาร์ติน มองว่าลูกทีมทำผลงานได้ดีพอที่จะคว้าตั๋วผ่านเข้าสู่เอมิเรตส์ เอฟเอ คัพ รอบสอง หลังบุกเอาชนะอ็อกซ์ฟอร์ด ซิตี้ ในเกมเมื่อคืนวันศุกร์ที่ผ่านมา

07 Nov 2026