ก่อนที่ แคสเปอร์ ชไมเคิ่ล จะทำสถิติลงสนามให้กับเลสเตอร์ ซิตี้ มากกว่า 400 นัด มาร์ค วอลลิงตัน คือผู้รักษาประตูเพียงคนเดียวในประวัติศาสตร์สโมสรที่ทำได้ โดยเขายังได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้สืบทอดตำแหน่งมือหนึ่งของทีมได้อย่างสมศักดิ์ศรี ต่อจากสองตำนานผู้รักษาประตูอย่าง กอร์ดอน แบงส์ และ ปีเตอร์ ชิลตัน
ก่อนอำลาสนามฟิลเบิร์ต สตรีท หลังรับใช้สโมสรนานถึง 14 ฤดูกาลในปี 1985 วอลลิงตัน ลงสนามให้เลสเตอร์ ซิตี้ ในเกมอย่างเป็นทางการรวมทั้งสิ้น 460 นัด ซึ่งจนถึงปัจจุบัน มีนักเตะเพียง 5 คนในประวัติศาสตร์ของสโมสรที่ลงเล่นมากกว่าตัวเลขดังกล่าว ได้แก่ เกรแฮม ครอสส์, อดัม แบล็ก, ฮิวจ์ แอดค็อก, แคสเปอร์ ชไมเคิ่ล และ เจมี่ วาร์ดี้
เมื่อย้อนกลับไปถึงจุดเริ่มต้นของเส้นทางอาชีพอันยาวนานและโดดเด่น มาร์ค วอลลิงตัน ได้เล่าถึงก้าวแรกที่ทำให้เขากลายเป็นนักฟุตบอลอาชีพ
“ผมคิดว่าโอกาสสำคัญของตัวเองเริ่มต้นจากการได้รับเลือกติดทีมลินคอล์นเชียร์ในระดับโรงเรียน” วอลลิงตัน กล่าวเริ่มต้น “โชคดีที่ผมพัฒนาฝีเท้าจนได้ติดทีมชาติอังกฤษชุดนักเรียน ตอนนั้นผมยังทุ่มเทให้กับการเรียน และมีชื่ออยู่ในระบบนักเตะเยาวชนของลินคอล์น ซิตี้
“ลินคอล์น ซิตี้ ต้องการเซ็นสัญญากับผม แต่ผมปฏิเสธ เพราะตั้งใจว่าจะประกอบอาชีพครู และต้องการเรียนให้จบทั้งการสอบ GCE และ A-Level ก่อน จากนั้นเมื่ออายุ 18 ปี ผมก็เข้าเรียนที่วิทยาลัยคาร์เนกี ระหว่างนั้นผมยังลงเล่นให้ทีมประจำหมู่บ้าน และเริ่มเป็นที่จับตามองของหลายคน ซึ่งก็คงเป็นผลมาจากการติดทีมชาติอังกฤษชุดนักเรียน”
“หลังจากนั้น ผมกลับบ้านไปลงเล่นให้กับเฮกกิงตันในนัดชิงชนะเลิศฟุตบอลถ้วยของหมู่บ้าน วันนั้นแขกกิตติมศักดิ์คือ เอริก ฮอตัน หนึ่งในกรรมการบริหารของวอลซอลล์ เขาเคยติดทีมชาติอังกฤษในช่วงทศวรรษที่ 1930 และภายหลังยังเคยเป็นผู้จัดการทีมแอสตัน วิลล่า อีกทั้งยังเกิดในหมู่บ้านที่ใช้แข่งขันนัดนั้นด้วย”
“หลังจบฤดูกาล เขาชวนผมไปฝึกซ้อมช่วงปรีซีซั่นกับวอลซอลล์ ซึ่งจังหวะนั้นก็ตรงกับช่วงปิดภาคเรียนของผมพอดี ผมจึงเดินทางไปที่วอลซอลล์”
“เมื่อไปถึงสถานีรถไฟ สแตน เบนเน็ตต์ กัปตันทีมวอลซอลล์ มารับผม ผมถามเขาเกี่ยวกับการทดสอบฝีเท้า เพราะคิดว่าน่าจะมีนักเตะสัก 30 หรือ 40 คน ลงเล่นกันหลายเกม แต่เขากลับบอกว่า ‘ไม่ใช่เลย เกมทดสอบจะเป็นการพบกับเลสเตอร์ ซิตี้ และนายจะได้ลงเล่นแค่ครึ่งเดียว’ จึงนับเป็นเรื่องน่าประหลาด เพราะการลงเล่นนัดแรกของผมกับวอลซอลล์ในเกมทดสอบแบบปิด กลับเป็นการพบกับเลสเตอร์ ซิตี้”
“ผมคิดว่านั่นน่าจะเป็นหนึ่งในเกมแรก ๆ ที่ จิมมี่ บลูมฟิลด์ คุมทีมเลสเตอร์ ซิตี้ และผมก็ต้องลงเล่นเจอกับนักเตะอย่าง เกรแฮม ครอสส์, จอห์น ชอเบิร์ก และ ปีเตอร์ ชิลตัน นักเตะที่เมื่อฤดูกาลก่อนผมยังเป็นเพียงคนดูอยู่บนอัฒจันทร์ แต่ตอนนี้กลับได้ลงสนามแข่งขันกับพวกเขา ผมจึงคิดกับตัวเองว่า ‘สนุกกับมันให้เต็มที่ก็แล้วกัน’”
“ผมสามารถเซฟจุดโทษของ เดวิด นิช ได้ และโชคดีที่ได้รับเลือกให้ร่วมเดินทางไปทัวร์ปรีซีซั่นกับวอลซอลล์ ซึ่งก็ตรงกับช่วงปิดเทอมของผมพอดี เราเดินทางไปสกอตแลนด์ และผมได้ลงเล่น 3 นัด”
“หลังจากนั้น วอลซอลล์ต้องการเซ็นสัญญากับผม และผมก็ตกลงเซ็นสัญญาในฐานะนักเตะสมัครเล่นช่วงปิดฤดูกาลปี 1971 ทำให้ผมสามารถเล่นฟุตบอลกึ่งอาชีพกับวอลซอลล์ ควบคู่ไปกับการศึกษาที่วิทยาลัยคาร์เนกี”
ในเดือนกุมภาพันธ์ ปี 1972 วอลลิงตัน กลายเป็นที่รู้จักไปทั่วประเทศ หลังโชว์ฟอร์มได้อย่างยอดเยี่ยมในเกมเอฟเอ คัพ รอบสาม ซึ่งวอลซอลล์บุกไปพ่ายเอฟเวอร์ตัน ต่อหน้าแฟนบอลกว่า 45,000 คนที่กูดิสัน พาร์ค และเกมดังกล่าวยังมีการถ่ายทอดสดทางโทรทัศน์อีกด้วย
“ต้องบอกว่าเป็นโชคของผมเหมือนกัน” วอลลิงตัน กล่าวต่อ “ผมเชื่อเหมือนนักฟุตบอลหลายคนว่า หากมีนักเตะฝีเท้าใกล้เคียงกัน 10 คน สุดท้ายแล้วก็ขึ้นอยู่กับว่าใครจะได้อยู่ถูกที่ถูกเวลา สำหรับผมก็เป็นแบบนั้นในเกมกับเอฟเวอร์ตัน”
“ก่อนหน้านั้นผมลงเล่นไปประมาณ 5 หรือ 6 นัด แต่ในเกมกับแบรดฟอร์ด ผมได้รับบาดเจ็บหนัก นิ้วหักจนต้องเข้ารับการผ่าตัด ระหว่างที่พักรักษาตัว วอลซอลล์ก็ผ่านเข้ารอบฟุตบอลถ้วยต่อเนื่อง”
“พอถึงเกมกับเอฟเวอร์ตัน บ็อบ เวสสัน ผู้รักษาประตูมือหนึ่ง ติดโทษแบนจากการถูกไล่ออกในรอบก่อน ทำให้ผมต้องกลับมาลงเฝ้าเสาในเกมใหญ่ที่กูดิสัน พาร์ค”
เพียงหนึ่งเดือนหลังจากนั้น วอลลิงตัน ก็ย้ายมาร่วมทีมเลสเตอร์ ซิตี้ อย่างเป็นทางการ
วอลลิงตัน เล่าย้อนถึงช่วงเวลานั้นว่า “หัวหน้าแมวมองของเลสเตอร์ ซิตี้ เคยเป็นผู้จัดการทีมของวอลซอลล์มาก่อน ดังนั้นทั้งสองสโมสรจึงมีความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดกันมาก หากพูดกันตามตรง แม้ว่าตอนนั้นผมจะไม่รู้เรื่องเลยก็ตาม แต่ผมคิดว่าเลสเตอร์ ซิตี้ น่าจะเป็นสโมสรที่มีสิทธิ์เจรจาคว้าตัวผมก่อนทีมอื่น”
“เรื่องที่น่าบังเอิญก็คือ ตอนนั้นผมเพิ่งสอบปลายปีที่สองของวิทยาลัยเสร็จ และได้ยื่นเรื่องขอพักการเรียนเป็นเวลา 1 ปี เพื่อทดลองเป็นนักฟุตบอลอาชีพเต็มตัว โดยตั้งใจว่า หากทุกอย่างไม่เป็นไปตามที่หวัง ผมก็ยังสามารถกลับไปเรียนต่อได้”
“ผมโทรศัพท์ไปที่วอลซอลล์เพื่อแจ้งว่าต้องการเซ็นสัญญาเป็นนักฟุตบอลอาชีพเต็มตัว สโมสรเองก็เห็นด้วย เพราะมีคนบอกว่าทีมใหญ่หลายสโมสรจะไม่พิจารณาผมตราบใดที่ยังเรียนอยู่ในมหาวิทยาลัย ผมคิดว่าทันทีที่ผมแจ้งว่าจะเล่นฟุตบอลอาชีพเต็มเวลา วอลซอลล์ก็คงโทรศัพท์ไปที่ฟิลเบิร์ต สตรีท เพื่อแจ้งให้เลสเตอร์ ซิตี้ ทราบ จากนั้นพวกเขาก็บอกผมว่า ‘ไม่ต้องมาที่วอลซอลล์แล้ว ตรงไปที่ฟิลเบิร์ต สตรีทเลย เดี๋ยวเราไปพบกันที่นั่น’”
ด้วยเหตุนี้เอง ในเดือนมีนาคม ปี 1972 วอลลิงตัน จึงย้ายมาร่วมทีมของ จิมมี่ บลูมฟิลด์ ด้วยค่าตัว 30,000 ปอนด์ เพื่อรับบทบาทผู้รักษาประตูมือสองต่อจาก ปีเตอร์ ชิลตัน
“การได้มีโอกาสทำงานร่วมกับปีเตอร์ถือเป็นเรื่องที่ยอดเยี่ยมมาก” เขากล่าว “ผมรู้ดีว่าตัวเองยังขาดประสบการณ์ ยังต้องเรียนรู้อีกมาก และจะมีใครเหมาะสมไปกว่าการเรียนรู้จากเขาอีกล่ะ? ผมพร้อมที่จะใช้เวลาสั่งสมประสบการณ์ และคิดว่าคงต้องใช้เวลาสักสองปี เพราะผมเข้าใจดีว่าก่อนหน้านั้นยังไม่เคยได้รับการฝึกฝนแบบนักฟุตบอลอาชีพอย่างต่อเนื่อง เนื่องจากการอยู่กับวอลซอลล์เป็นเพียงลักษณะการร่วมงานเป็นครั้งคราว”
อย่างไรก็ตาม แม้จะประเมินตัวเองเช่นนั้น แต่วอลลิงตันก็ไม่ต้องรอนานนักสำหรับโอกาสลงสนามนัดแรกกับเลสเตอร์ ซิตี้
เขาย้อนความทรงจำว่า “ผมเซ็นสัญญาในวันพุธ และได้ประเดิมสนามพบกับเวสต์แฮม ยูไนเต็ด ที่ฟิลเบิร์ต สตรีท ในวันเสาร์ทันที ผมต้องลงเล่นพบกับนักเตะระดับแชมป์ฟุตบอลโลกอย่าง บ็อบบี้ มัวร์ และ เจฟฟ์ เฮิร์สต์ ซึ่งเป็นนักเตะที่ผมชื่นชมมาตั้งแต่สมัยยังเรียนหนังสือ ส่วนคนที่ผมจำได้ไม่ลืมคือ ไคลด์ เบสต์ เขาเป็นผู้เล่นที่ร่างกายใหญ่โตมากจริง ๆ”
“เราเอาชนะได้ 2-0 และผมก็มีความสุขมากที่สามารถเก็บคลีนชีตได้ มันเป็นช่วงเวลาที่ยอดเยี่ยม เพราะนักฟุตบอลทุกคนต่างใฝ่ฝันที่จะก้าวขึ้นมาเล่นในระดับอาชีพ และวันนั้นผมก็ได้ลงเล่นในดิวิชั่น 1 เป็นครั้งแรกจริง ๆ”
วอลลิงตัน ลงสนามในลีกสูงสุดอีก 4 นัดในฤดูกาลนั้น โดยพบกับ ดาร์บี้ เคาน์ตี้, คริสตัล พาเลซ, อาร์เซน่อล และ ท็อตแน่ม ฮ็อทสเปอร์ อย่างไรก็ตาม ตลอดสองฤดูกาลถัดมา เขาต้องอดทนรอโอกาส เนื่องจาก ชิลตัน พลาดการลงเล่นในลีกเพียงนัดเดียว และเอฟเอ คัพอีกเพียงนัดเดียวเท่านั้น อีกทั้งยังติดทีมชาติอังกฤษเพิ่มอีก 15 นัด ในฐานะผู้รักษาประตูมือหนึ่งของประเทศ
อดีตนายทวารจิ้งจอกสยาม กล่าวถึงความสัมพันธ์กับรุ่นพี่รายนี้ว่า “ปีเตอร์กับผมมีความสัมพันธ์ที่ดีมาก เขาผ่านการเรียนรู้กับทีมชุดใหญ่มาตั้งแต่อายุเพียง 16 ปี แต่ผมก็เข้าใจดีว่าสักวันหนึ่งเขาอาจย้ายออกจากสโมสร และหากวันนั้นมาถึง ผมต้องพร้อมและดีพอที่จะก้าวขึ้นมาเป็นตัวแทนของเขา เพื่อให้เลสเตอร์ ซิตี้ ไม่จำเป็นต้องออกไปซื้อตัวผู้รักษาประตูคนใหม่”
โอกาสที่วอลลิงตันจะก้าวขึ้นเป็นผู้รักษาประตูมือหนึ่งของทีมมาถึงในช่วงเริ่มต้นฤดูกาล 1974/75 เมื่อ ชิลตัน ยังไม่ได้ต่อสัญญาฉบับใหม่กับสโมสร ส่งผลให้วอลลิงตันได้รับโอกาสออกสตาร์ทฤดูกาลในฐานะผู้รักษาประตูตัวจริงของเลสเตอร์ ซิตี้
“ผมออกสตาร์ทฤดูกาลได้ค่อนข้างดี” วอลลิงตัน ย้อนความทรงจำ “สโมสรเลือกให้ผมลงเฝ้าเสาเหนือ ปีเตอร์ เพราะทุกคนรู้ว่าเขากำลังจะย้ายทีม นั่นทำให้ผมมีกำลังใจอย่างมาก เพราะมันแสดงให้เห็นว่าสโมสรเชื่อมั่นในตัวผมมากพอที่จะปล่อยปีเตอร์ย้ายออกไป”
“แต่หลังผ่านไปแปดนัด ผมกลับข้อมือหัก ทำให้ต้องพักไปห้านัด และแน่นอนว่าปีเตอร์ก็กลับมายืนเฝ้าเสาอีกครั้ง ก่อนที่เขาจะย้ายไปสโต๊ค ซิตี้ จากนั้นผมก็กลับมาเป็นตัวจริงอีกครั้ง”
อย่างไรก็ตาม โชคร้ายยังไม่หมดเพียงเท่านั้น เพราะอีกเพียงสี่นัดต่อมา ช่วงปลายเดือนพฤศจิกายน วอลลิงตันกระดูกมือหักในเกมกับแมนเชสเตอร์ ซิตี้ ทำให้ต้องพักรักษาตัวอีก 7 นัด ระหว่างนั้น จอห์น ฟาร์เมอร์ ผู้รักษาประตูของสโต๊ค ซิตี้ ซึ่งเสียตำแหน่งให้กับ ปีเตอร์ ชิลตัน ได้ย้ายมาร่วมทีมด้วยสัญญายืมตัว แต่เขากลับได้รับบาดเจ็บตั้งแต่นัดที่สองที่ลงเล่นให้เลสเตอร์ ซิตี้ ส่งผลให้ คาร์ล เจย์ส ผู้รักษาประตูดาวรุ่งของทีม ต้องถูกดันขึ้นมารับหน้าที่แทน
อาการบาดเจ็บครั้งนั้นกลายเป็นอาการบาดเจ็บครั้งสุดท้ายของวอลลิงตันตลอดระยะเวลากว่า 7 ปี หลังกลับมาลงสนามให้ทีมชุดใหญ่อีกครั้งเมื่อวันที่ 11 มกราคม 1975 เขาเริ่มต้นสถิติลงสนามติดต่อกัน 331 นัด ซึ่งยังคงเป็นสถิติของสโมสร และสิ้นสุดลงในเดือนมีนาคม ปี 1982
ในฤดูกาล 1974/75 วอลลิงตันก้าวขึ้นมายึดตำแหน่งผู้รักษาประตูมือหนึ่งของทีมภายใต้การคุมทีมของ จิมมี่ บลูมฟิลด์ โดยมีแนวรับอย่าง สตีฟ วิทเวิร์ธ, มัลคอล์ม มันโร, เกรแฮม ครอสส์ และ เดนนิส โรฟ ขณะที่แดนกลางมี อลัน เบอร์เชนอลล์ กับ จอน แซมเมลส์ ส่วนแนวรุกประกอบด้วยนักเตะฝีเท้าจัดจ้านอย่าง คีธ เวลเลอร์, แฟรงค์ เวิร์ธิงตัน, สตีฟ เอิร์ล และ เลน โกลเวอร์ แม้ทีมจะเล่นฟุตบอลได้อย่างน่าตื่นตาตื่นใจ แต่ผลงานกลับไม่เป็นไปตามที่คาดหวัง
สถานการณ์เริ่มดีขึ้นหลังการย้ายมาของ เจฟฟ์ บล็อกลีย์ กองหลังทีมชาติอังกฤษจากอาร์เซน่อล และ คริส การ์แลนด์ กองหน้าทีมชาติอังกฤษ รุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี จากเชลซี ก่อนที่ ไบรอัน อัลเดอร์สัน และ สตีฟ เคมเบอร์ จะย้ายมาสมทบในปี 1975 ทำให้ทีมของบลูมฟิลด์ยังคงเล่นฟุตบอลเกมรุกที่น่าดู และจบอันดับ 7 กับอันดับ 11 ในสองฤดูกาลถัดมา ซึ่งเป็นช่วงเวลาก่อนที่ผู้จัดการทีมรายนี้จะอำลาสโมสรในเดือนพฤษภาคม ปี 1977
ตลอดสองฤดูกาลดังกล่าว ยังเป็นจุดเริ่มต้นของช่วงเวลา 6 ฤดูกาลติดต่อกัน ที่วอลลิงตันไม่พลาดการลงสนามแม้แต่นัดเดียว
ในเดือนมีนาคม ปี 1976 เขายังได้รับโอกาสติดทีมชาติอังกฤษ รุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี และลงเล่น 2 นัด พบกับฮังการี ทั้งที่กรุงบูดาเปสต์ และสนามโอลด์ แทร็ฟฟอร์ด
เมื่อพูดถึงบรรดากองหน้าชั้นยอดที่เคยเผชิญหน้า วอลลิงตัน กล่าวว่า “มาร์ติน ชิเวอร์ส ของสเปอร์ส เป็นนักเตะที่อ่านเกมได้ยากมาก ส่วน สจ๊วร์ต เพียร์สัน ของแมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด ก็มีทั้ง สตีฟ ค็อปเปลล์ และ กอร์ดอน ฮิลล์ คอยเปิดบอลจากริมเส้นเข้ามาอย่างรวดเร็วและหนักหน่วง นอกจากนี้ยังมี เอ็ดดี้ เกรย์ ของลีดส์ ยูไนเต็ด และ จอห์น ริชาร์ดส์ ของวูล์ฟแฮมป์ตัน ซึ่งเป็นกองหน้าที่เล่นด้วยชั้นเชิงมาก”
“ในยุคนั้นมีกองหน้าฝีเท้าดีมากมาย และแต่ละคนก็มีสไตล์แตกต่างกัน เหมือนกับเวลาที่มีคนถามว่า นักเตะที่ดีที่สุดที่คุณเคยเจอคือใคร มันก็ขึ้นอยู่กับว่าจะพูดถึง ฟร้านซ์ เบ็คเคนเบาเออร์ ในฐานะกองหลัง หรือ เดนิส ลอว์ ในฐานะกองหน้า”
“ผมให้ความเคารพคู่แข่งทุกคนเสมอ ไม่เคยลงสนามโดยคิดว่าคู่แข่งคนไหนไม่มีฝีมือ เพราะทุกคนที่เล่นฟุตบอลอาชีพต่างมีความสามารถมากพอที่จะสร้างความแตกต่างได้ คุณจึงต้องมีสมาธิและระมัดระวังตลอดเวลา ไม่มีวันที่จะคิดว่า 'วันนี้คงเป็นงานง่ายแน่ ๆ'”
เมื่อเข้าสู่ฤดูกาลที่สี่ของวอลลิงตันกับเลสเตอร์ ซิตี้ แฟรงค์ แม็คลินท็อก อดีตกัปตันทีมอาร์เซน่อลชุดดับเบิลแชมป์ลีกและเอฟเอ คัพ ปี 1971 เข้ามารับตำแหน่งผู้จัดการทีมแทน จิมมี่ บลูมฟิลด์
“ผมพยายามลืมฤดูกาลนั้นให้ได้” วอลลิงตัน กล่าว “แฟรงค์ดึงนักเตะที่เขาคุ้นเคยเข้ามาหลายคน ทั้ง เดวิด เว็บบ์, จอร์จ อาร์มสตรอง และ เอ็ดดี้ เคลลี่ รวมถึงทุ่มเงินสถิติสโมสรคว้าตัว โรเจอร์ เดวีส์ เข้ามา เขาเชื่อว่านั่นคือแนวทางที่ถูกต้อง แต่สุดท้ายเราก็ตกชั้น และแฟรงค์ก็อำลาสโมสร”
ผู้ที่เข้ามาสานงานต่อคือ จ็อค วอลเลซ อดีตกุนซือกลาสโกว์ เรนเจอร์ส ซึ่งเพิ่งพาทีมคว้าทริปเปิลแชมป์ในสกอตแลนด์เป็นครั้งที่สองในรอบสามปี
“จ็อคมีแนวทางที่แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง” วอลลิงตัน เล่า “สโมสรไม่มีงบประมาณมากนัก เขาจึงเลือกสร้างทีมจากนักเตะดาวรุ่ง ผมเคารพเขาอย่างมาก และถือเป็นเกียรติที่ได้ร่วมงานกับเขา”
“ฤดูกาลแรกของเขา เราต้องดิ้นรนอย่างหนัก ผมจำได้ว่าช่วงท้ายฤดูกาล ตอนที่เรากำลังหนีตกชั้นในดิวิชั่น 2 หลังเพิ่งตกมาจากดิวิชั่น 1 มีเกมสำคัญกับเชฟฟิลด์ ยูไนเต็ด ที่บรามอลล์ เลน จ็อคติดรายชื่อผู้เล่นไว้ และถ้าตัดผมออกจากทีม อายุเฉลี่ยของผู้เล่นคงอยู่แค่ราว 19 หรือ 20 ปีเท่านั้น เขาเลือกใช้นักเตะดาวรุ่งอย่าง เอฟเวอร์ตัน คาร์ และ เนวิลล์ แฮมิลตัน”
“ผมจึงเข้าไปบอกเขาว่า ‘บอสครับ เรากำลังหนีตกชั้นนะ เกมแบบนี้ควรใช้ผู้เล่นประสบการณ์สูงมากกว่าหรือเปล่า?’ แต่เขาตอบกลับมาว่า ‘มาร์ค ไม่ว่าปีหน้าทีมจะอยู่ดิวิชั่น 2 หรือดิวิชั่น 3 นักเตะชุดนี้แหละที่จะลงเล่น’”
“ตอนนั้นผมคิดเลยว่า เขาเชื่อมั่นในแนวทางของตัวเองจริง ๆ เกมนั้นเราเสมอ 2-2 ทั้งที่เหลือผู้เล่น 10 คน เพราะ เอฟเวอร์ตัน คาร์ โดนใบแดง สุดท้ายเรารอดตกชั้นได้ และฤดูกาลต่อมา แนวทางของจ็อคก็พิสูจน์ให้เห็นผล เมื่อเราคว้าแชมป์ดิวิชั่น 2 ได้สำเร็จ”
แม้ว่าทีมดาวรุ่งของจ็อค วอลเลซ จะประสบปัญหาในการเล่นบนลีกสูงสุด แต่ก็ยังมีช่วงเวลาที่น่าจดจำอยู่หลายครั้ง
“เราเอาชนะลิเวอร์พูลที่ฟิลเบิร์ต สตรีท ได้ตั้งแต่ช่วงต้นฤดูกาล จากประตูสุดสวยระยะประมาณ 35 หลาของ แอนดี้ พีค ที่ยิงผ่าน เรย์ เคลเมนซ์ ซึ่งผมมองว่าเป็นหนึ่งในประตูยอดเยี่ยมแห่งฤดูกาล ตอนนั้นเรามีนักเตะดาวรุ่งฝีเท้าดีหลายคน ทั้ง แอนดี้, แลร์รี่ เมย์ และ ทอมมี่ วิลเลียมส์ รวมถึง แกรี่ ลินิเกอร์ และ เควิน แม็คโดนัลด์ ที่กำลังก้าวขึ้นมาสู่ทีมชุดใหญ่”
“เรายังบุกไปชนะลิเวอร์พูลถึงแอนฟิลด์ ซึ่งเป็นความพ่ายแพ้ในบ้านนัดแรกของพวกเขาในรอบ 85 เกม”
แม้เลสเตอร์ ซิตี้ จะตกชั้นอีกครั้งเมื่อจบฤดูกาล แต่ในฤดูกาล 1981/82 สโมสรทะลุเข้าสู่รอบรองชนะเลิศเอฟเอ คัพ โดยในรอบก่อนหน้านั้นเอาชนะชรูว์สบิวรี่ ทาวน์ ทีมร่วมดิวิชั่นเดียวกันมาได้
“เราดีใจมากที่จับสลากเจอชรูว์สบิวรี่ เพราะมั่นใจว่าจะผ่านเข้ารอบ แต่ทุกอย่างไม่เป็นอย่างที่คิด ผมบาดเจ็บจากการปะทะกับ ชิค เบตส์ จนสุดท้ายเราต้องใช้ผู้รักษาประตูถึงสามคนในเกมเดียว เพราะ อลัน ยัง ที่ลงไปแทนผมก็ได้รับบาดเจ็บอีก ก่อนที่ สตีฟ ไลเน็กซ์ จะต้องลงมาทำหน้าที่ชั่วคราว”
แม้เลสเตอร์ ซิตี้ จะเอาชนะไปได้ 5-2 แต่อาการบาดเจ็บครั้งนั้นก็ทำให้สถิติลงสนามติดต่อกัน 331 นัด ของวอลลิงตันสิ้นสุดลง หลังยืนเฝ้าเสาอย่างต่อเนื่องนานถึง 6 ฤดูกาลครึ่ง
อย่างไรก็ตาม เขาฟิตกลับมาทันลงสนามในรอบรองชนะเลิศกับท็อตแน่ม ฮ็อทสเปอร์ ที่สนามวิลล่า พาร์ค
“เราเล่นกันไม่ดีในวันนั้น” วอลลิงตัน กล่าว “เราแพ้ 0-2 ให้กับทีมสเปอร์สที่เต็มไปด้วยนักเตะคุณภาพอย่าง ออสซี่ อาร์ดิเลส, เกล็นน์ ฮ็อดเดิล และ เรย์ เคลเมนซ์ ผมจำได้ว่า การ์ธ ครุกส์ ยิงประตูแรก ก่อนที่ เอียน วิลสัน จะทำเข้าประตูตัวเอง และที่แย่ไปกว่านั้น ทอมมี่ วิลเลียมส์ ยังขาหักอีก มันไม่ใช่วันของเราเลยจริง ๆ”
เมื่อจบฤดูกาล เลสเตอร์ ซิตี้ จบอันดับ 8 ของดิวิชั่น 2 ก่อนจะต้องตกใจกับข่าวการอำลาสโมสรของ จ็อค วอลเลซ ซึ่งย้ายไปคุมมาเธอร์เวลล์ โดยผู้ที่เข้ามารับหน้าที่แทนคือ กอร์ดอน มิลน์ อดีตกองกลางของลิเวอร์พูลและทีมชาติอังกฤษ ซึ่งใช้เวลา 7 ปีก่อนหน้านั้นคุมทีมโคเวนทรี ซิตี้ และมีบุคลิกการทำงานแตกต่างจากวอลเลซอย่างสิ้นเชิง
ในฤดูกาลแรกของมิลน์ (1982/83) เลสเตอร์ ซิตี้ เลื่อนชั้นกลับสู่ดิวิชั่น 1 ได้สำเร็จ โดยในยุคนั้นยังไม่มีระบบเพลย์ออฟ และสามอันดับแรกจะได้สิทธิ์เลื่อนชั้นโดยอัตโนมัติ
จิ้งจอกสยามคว้าอันดับ 3 ได้ในวันสุดท้ายของฤดูกาล แม้ว่าจะต้องรอการตัดสินของฟุตบอลลีกอีกสองวัน หลังฟูแล่ม คู่แข่งแย่งพื้นที่เลื่อนชั้น ยื่นอุทธรณ์ เนื่องจากเกมนัดสุดท้ายกับดาร์บี้ เคาน์ตี้ ถูกยุติก่อนเวลาจริง 75 วินาที จากเหตุวุ่นวายบนอัฒจันทร์
ฤดูกาลนั้น วอลลิงตันลงสนามครบทุกนัดอีกครั้ง นับเป็นฤดูกาลที่ 7 ในอาชีพของเขาที่ทำได้เช่นนั้น
เมื่อหวนกลับไปนึกถึงช่วงเวลานั้น วอลลิงตัน กล่าวว่า “ผมให้ความเคารพ กอร์ดอน มิลน์ ในฐานะผู้จัดการทีมเสมอ เขาเป็นคนรับผิดชอบทีมและมีสิทธิ์เต็มที่ในการตัดสินใจเลือกผู้เล่น ตอนที่เขาเข้ามาคุมทีม ผมเป็นกัปตันทีมอยู่ และผมก็คิดว่าตัวเองทำหน้าที่ได้ดี แต่เขาตัดสินใจปลดผมจากตำแหน่งกัปตัน ซึ่งยอมรับว่าผมไม่พอใจเอาเสียเลย!”
“ผมไม่ทราบเหตุผลทั้งหมด แต่ทุกครั้งที่นึกย้อนกลับไป ผมยังรู้สึกเสียดายที่ทีมของจ็อคต้องแตกออก ทั้งที่นักเตะส่วนใหญ่ยังอายุน้อยและมีอนาคตอีกไกล”
ในฤดูกาล 1983/84 ซึ่งเป็นการกลับมาลงเล่นบนลีกสูงสุด กอร์ดอน มิลน์ ตัดสินใจคว้าตัว มาร์ค กรูว์ ผู้รักษาประตูจากเวสต์บรอมวิช อัลเบี้ยน มาร่วมทีมด้วยค่าตัว 60,000 ปอนด์ เพื่อเข้ามาแทนที่วอลลิงตัน
อย่างไรก็ตาม หลังจากกรูว์ลงเล่น 5 นัดแรกและเสียไปถึง 14 ประตู วอลลิงตันก็ได้รับโอกาสกลับมายึดตำแหน่งตัวจริงอีกครั้ง และลงสนามต่อเนื่องอีก 38 นัดในทุกรายการ
หนึ่งในเกมที่เขาจดจำได้ดีที่สุดเกิดขึ้นที่แอนฟิลด์ ในฤดูกาลนั้น เมื่อเลสเตอร์ ซิตี้ บุกไปเยือนลิเวอร์พูล ซึ่งกำลังครองแชมป์ลีกและกำลังมุ่งหน้าสู่การคว้าแชมป์ยุโรปอีกสมัย
“ผมจำได้ว่าเรานำลิเวอร์พูลอยู่ 2-0 ที่แอนฟิลด์ ก่อนที่พวกเขาจะตีเสมอเป็น 2-2 และในนาทีสุดท้ายก็มาได้จุดโทษ”
“บรูซ กร็อบเบลาร์ เปิดบอลยาวขึ้นมา บอลกระดอนหนึ่งครั้งก่อนที่ เอียน รัช จะวิ่งเข้ามา ผมพุ่งออกไปเล่นบอลและปะทะกับเขาบริเวณเส้นเขตโทษ ผมมั่นใจว่าผมเล่นโดนบอล แต่ผู้ตัดสินซึ่งน่าจะได้รับแรงกดดันจากแฟนบอลบนอัฒจันทร์เดอะค็อป กลับเป่าให้เป็นจุดโทษ แกรม ซูเนสส์ รับหน้าที่ยิง แต่ผมปัดบอลออกหลังไปได้ ทำให้เรากลับออกมาพร้อมหนึ่งคะแนน”
วอลลิงตันยังคงเป็นผู้รักษาประตูตัวจริงในช่วง 11 นัดแรกของฤดูกาล 1984/85 ก่อนจะย้ายไปร่วมทีมดาร์บี้ เคาน์ตี้ ในเดือนกรกฎาคม ปี 1985 หลังลงสนามให้เลสเตอร์ ซิตี้ ชุดใหญ่รวมทั้งสิ้น 460 นัด
เมื่อถูกถามถึงบุคคลที่มีอิทธิพลต่อเส้นทางอาชีพของเขามากที่สุด วอลลิงตันกล่าวว่า “จิมมี่ บลูมฟิลด์ คือคนที่เชื่อมั่นในตัวผมมากพอที่จะเซ็นสัญญา และมองเห็นศักยภาพบางอย่างที่แม้แต่ตัวผมเองก็อาจยังมองไม่เห็น”
“อีกคนคือ เดวิด โคตส์ ผู้จัดการทีมสำรองของสโมสร ในยุคที่ยังไม่มีโค้ชผู้รักษาประตูโดยเฉพาะ เขาใช้เวลาหลายชั่วโมงฝึกซ้อมกับผมที่สนามซ้อม ซึ่งผมรู้สึกขอบคุณเขาไปตลอดชีวิต”
“ปีเตอร์ ชิลตัน ก็มีความสำคัญกับผมมาก เช่นเดียวกับ จ็อค วอลเลซ ผมชื่นชมเขาอย่างที่สุด เขามักจะบอกผมเสมอว่า ‘มาร์ค ถ้าอยากประสบความสำเร็จ จงรายล้อมตัวเองด้วยคนที่เก่งที่สุด อย่ากลัวที่จะทำงานร่วมกับคนที่มีความสามารถ’”
“ผู้จัดการทีมหลายคนเลือกทำงานกับคนที่ความสามารถด้อยกว่า เพราะความไม่มั่นใจในตัวเอง”
“ผมคือคนของเลสเตอร์ ซิตี้ อย่างแท้จริง หากเป็นไปได้ ผมก็พร้อมจะอยู่ที่ฟิลเบิร์ต สตรีท ไปจนแขวนถุงมือ และหวังว่าจะได้ทำหน้าที่โค้ชกับสโมสรต่อ แต่สุดท้ายมันก็ไม่ได้เกิดขึ้น”
“สายสัมพันธ์ระหว่างผมกับแฟนบอลนั้นยอดเยี่ยมมาก ไม่ว่าเราจะผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากแค่ไหน พวกเขาก็ยังสนับสนุนผมเต็มร้อย ผู้รักษาประตูทุกคนย่อมเคยทำผิดพลาด แต่ผมไม่เคยถูกตำหนิหรือถูกแฟนบอลหันหลังให้เลย พวกเขามีแต่คอยให้กำลังใจ และสำหรับเรื่องนั้น ผมจะรู้สึกขอบคุณตลอดไป”
หลังอำลาเลสเตอร์ ซิตี้ วอลลิงตันใช้เวลา 3 ฤดูกาลกับดาร์บี้ เคาน์ตี้ พร้อมช่วยทีมเลื่อนชั้นสู่ดิวิชั่น 2 ในปี 1986 และเลื่อนชั้นสู่ดิวิชั่น 1 ได้อีกครั้งในปี 1987
จากนั้นในปี 1988 เขากลับไปค้าแข้งในบ้านเกิดกับลินคอล์น ซิตี้ และได้รับรางวัลนักเตะยอดเยี่ยมประจำฤดูกาลในปี 1990 ก่อนลงสนามในเกมลีกนัดที่ 577 และเป็นนัดสุดท้ายของอาชีพ เมื่อเดือนเมษายน ปี 1991 ขณะมีอายุ 38 ปี
หลังแขวนถุงมือ วอลลิงตันทำงานเป็นโค้ชกับเอฟเวอร์ตัน, สมาคมฟุตบอลลินคอล์นเชียร์ และเคยดำรงตำแหน่งผู้ช่วยผู้จัดการทีมแกรนแธม ทาวน์ ก่อนจะกลับไปประกอบอาชีพครูที่เมืองสลีฟอร์ด พร้อมรับหน้าที่เป็นโค้ชผู้รักษาประตูให้กับทีมชาติอังกฤษชุดนักเรียน รุ่นอายุไม่เกิน 18 ปี