เสื้อแข่งในรูปด้านล่างนี้ คือเสื้อเหย้าเพียงตัวเดียวในประวัติศาสตร์จากฤดูกาล 1972 ที่ยังคงหลงเหลือมาจนถึงปัจจุบัน ตัวเสื้อมีตราสโมสรแบบปักอันประณีตและผลิตโดยแบรนด์ บุกต้า
หมายเลข '10' สีน้ำเงินที่อยู่บนแผ่นหลัง เป็นสิ่งบ่งชี้ว่าเสื้อตัวนี้น่าจะเคยถูกสวมใส่ลงสนามโดย แฟรงค์ วอร์ธิงตัน ยอดกองหน้าในตำนาน ผู้ซึ่งได้ฝากฝังรอยเท้าสวมเสื้อเหย้าสีขาวหมายเลข 10 นี้ไปถึง 18 นัดในฤดูกาลดังกล่าว เจ้าของเสื้อคนก่อนหน้านี้เคยคิดว่าเสื้อตัวนี้อาจจะเคยถูกสวมใส่โดย อลัน เบิร์ชนัลล์ (เดอะ เบิร์ช) เขาจึงได้นำเสื้อตัวนี้ไปให้เบิร์ชนัลล์ เซ็นชื่อกำกับไว้ในอีกไม่กี่ปีต่อมา มันก็มีโอกาสเป็นไปได้เช่นกันที่ "เดอะ เบิร์ช" จะเคยสวมมันลงเล่น ทว่าตลอดการแข่งขันส่วนใหญ่ในฤดูกาลนั้น ตัวเขาจะสวมเสื้อหมายเลข 8 ลงสนามเป็นหลัก
ชายผู้อยู่เบื้องหลังการตัดสินใจหักดิบเปลี่ยนมาใช้ชุดแข่งสีขาวล้วน เป็นชุดทีมเหย้าก็คือ จิมมี่ บลูมฟิลด์ ผู้จัดการทีมเลสเตอร์ในเวลานั้น ซึ่งเขาได้รับอิทธิพลและการโน้มน้าวมาจากบรรดาผู้เล่นแกนหลักในทีม โดยพวกเขารู้สึกได้รับแรงบันดาลใจมาจากตัวอย่างของยอดทีมอย่าง เรอัล มาดริด และ ลีดส์ ยูไนเต็ด ซึ่งทั้งสองสโมสรต่างประสบความสำเร็จอย่างยิ่งใหญ่ยามที่สวมชุดแข่งสีขาวล้วนลงสนาม
มีเหล่ายอดนักเตะระดับแถวหน้าของทัพจิ้งจอกสยาม มากมายที่ได้มีโอกาสสวมเสื้อเหย้าสีขาวตัวนี้ลงสนาม ซึ่งนอกเหนือจาก วอร์ธิงตัน และ เบิร์ชนัลล์ แล้ว ยังมี สตีฟ วิทเวิร์ธ, เดนนิส โรฟ, อลัน วูลเล็ตต์, มัลคอล์ม แมนลีย์, จอห์น สโยเบิร์ก, เกรแฮม ครอสส์, จอน แซมเมิลส์, คีธ เวลเลอร์, จอห์น ฟาร์ริงตัน, เลน โกลเวอร์ และ ไมค์ สตริงเฟลโลว์
จนกระทั่งในเดือนมกราคม ปี 1973 บรรดาคณะกรรมการบริหารของสโมสรเริ่มตระหนักดีว่า แฟนบอลทัพจิ้งจอกสยามต่างพากันไม่พอใจและไม่ปลื้มกับการที่ทีมรักต้องสวมเสื้อสีขาวลงเล่นในบ้าน จึงได้มีมติร่วมกันว่าจะเปลี่ยนกลับไปใช้ "สีน้ำเงิน" อันเป็นเอกลักษณ์ดั้งเดิมสำหรับเกมเหย้าในฤดูกาลถัดไป