กอร์ดอน แบงก์ส ย้ายมาร่วมทัพเลสเตอร์ ซิตี้ จากสโมสรเชสเตอร์ฟิลด์ เมื่อเดือนพฤษภาคม ปี 1959 ด้วยค่าตัวเพียง 7,000 ปอนด์ ตลอดระยะเวลาเจ็ดปีเต็มที่เขาอยู่รับใช้สโมสร เขาลงสนามเฝ้าเสาไปถึง 356 นัด ซึ่งจำนวนนี้แบ่งเป็นการลงเล่นในศึกเกมลีก 293 นัด (และเป็นการลงเล่นบนลีกสูงสุดทั้งหมด) และฟุตบอลถ้วยอีก 63 นัด ซึ่งรวมถึงการพาทีมทะลุเข้าชิงชนะเลิศศึกเอฟเอ คัพ 2 สมัย, นัดชิงชนะเลิศลีกคัพอีก 2 สมัย และการลุยศึกฟุตบอลถ้วยยุโรป ยูโรเปียน คัพ วินเนอร์ส คัพ ในปี 1961
เขาประเดิมลงสนามรับใช้ทีมชาติอังกฤษ 3 นัดแรกในชีวิตในช่วงเวลาเพียงหนึ่งเดือนก่อนเกมนัดชิงชนะเลิศเอฟเอ คัพ ที่พวกเราต้องดวลกับ แมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่ทัพจิ้งจอกสยาม กำลังอยู่ในเส้นทางลุ้นคว้าดับเบิลแชมป์ (แชมป์ลีกและแชมป์ถ้วย) อย่างเต็มตัว จนกระทั่งเมื่อศึกฟุตบอลโลกของทีมชาติอังกฤษเปิดฉากฟาดแข้งนัดแรกพบกับ อุรุกวัย ที่สังเวียนเวมบลีย์ ในวันที่ 11 กรกฎาคม กอร์ดอน ก็ก้าวขึ้นมายึดตำแหน่งผู้รักษาประตูมือหนึ่งของทัพสิงโตคำรามได้ทันที
อย่างไรก็ตาม การเตรียมความพร้อมลุยฟุตบอลโลกของเขากลับมีจุดเริ่มต้นที่ย่ำแย่และโชคร้ายที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ จากการประสบอุบัติเหตุข้อมือหักในเกมนัดกระชับมิตรช่วงพรีซีซั่นที่พบกับ นอร์ทแธมป์ตัน ทาวน์ ส่งผลให้กอร์ดอน ต้องพลาดการลงสนามช่วยเลสเตอร์ใน 9 นัดแรกของฤดูกาล รวมถึงพลาดการลงเล่นให้ทีมชาติอังกฤษในเกมระดับนานาชาติอีกสองนัดที่พบกับ เวลส์ และ ออสเตรีย หลังจากหายเจ็บกลับมา กอร์ดอนก็พบกับฤดูกาลอันยอดเยี่ยมและประสบความสำเร็จร่วมกับสโมสรเลสเตอร์ ซึ่งในเวลานั้นทีมได้รับแรงขับเคลื่อนชั้นดีจากการเซ็นสัญญาคว้าตัว เดเร็ค ดูกัน และ แจ็กกี้ ซินแคลร์ เข้ามาร่วมทัพ จนพาทีมจบอันดับที่ 7 ของตารางคะแนนดิวิชัน 1 เดิม
การแข่งขันเพียงนัดเดียวที่กอร์ดอน พลาดไปหลังจากหายดีจากอาการบาดเจ็บ คือเกมนัดพบกับ เอฟเวอร์ตัน เมื่อวันที่ 4 พฤษภาคม เนื่องจากในวันเดียวกันนั้นเขาต้องเดินทางไปลงเล่นให้ทีมชาติอังกฤษดวลกับ ยูโกสลาเวีย ที่สนามเวมบลีย์ ซึ่งตำแหน่งผู้รักษาประตูของทัพจิ้งจอกสยาม ในวันนั้น ถูกทดแทนโดยเด็กหนุ่มวัยเพียง 16 ปีคนหนึ่งที่มีชื่อว่า ปีเตอร์ ชิลตัน ซึ่งได้ลงสนามเปิดตัวรับใช้ทีมชุดใหญ่เป็นนัดแรกในชีวิต
ในช่วงระยะเวลาสามสัปดาห์กับการแข่งขัน 5 นัดในเส้นทางสู่เกมนัดชิงชนะเลิศฟุตบอลโลก แบงก์ส ถือเป็นผู้เล่นระดับเสาหลักที่ลงสนามรับใช้ทัพสิงโตคำรามครบทุกนาทีโดยไม่เคยถูกเปลี่ยนตัวออกเลย ทว่าเกมนัดเปิดสนามนัดแรกที่พบกับอุรุกวัยนั้นกลับเริ่มต้นได้ไม่ค่อยสวยหรูเท่าไรนัก
ผลการแข่งขันที่จบลงด้วยการเสมอกันไปแบบจืดชืด 0-0 ถือเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ปี 1938 ที่ทีมชาติอังกฤษไม่สามารถพังประตูคู่แข่งได้ยามลงเล่นที่เวมบลีย์
ชัยชนะแบบเนือยๆ ด้วยสกอร์ 2-0 ในอีกห้าวันถัดมาเหนือ เม็กซิโก และ ฝรั่งเศส ช่วยให้ทีมชาติอังกฤษตีตั๋วผ่านเข้าสู่รอบก่อนรองชนะเลิศไปโคจรพบกับ ทีมชาติอาร์เจนตินา ในวันที่ 23 กรกฎาคม และแมตช์นี้เองที่ได้รับการจารึกและพูดถึงในหน้าประวัติศาสตร์ในเรื่องของความเดือดและสไตล์การเล่นที่ดุดันรุนแรงจนน่าเกลียด
สไตล์การเล่นอันหนักหน่วงของอังกฤษ ซึ่งแสดงออกผ่านบุคลิกของ น็อบบี้ สไตล์ส ต้องโคจรมาปะทะกับขุนพลอาร์เจนตินาที่มีทักษะความสามารถเฉพาะตัวที่เหนือกว่าและเล่นกันได้อย่างดุดันไร้ปรานี ความวุ่นวายและโกลาหลแบบเหนือการควบคุม บังเกิดขึ้นทันทีหลังจากที่ อันโตนิโอ รัตติน กัปตันทีมชาติอาร์เจนตินา โดนใบแดงไล่ออกจากสนามไปในนาทีที่ 36 รัตตินแสดงท่าทีปฏิเสธไม่ยอมเดินออกจากผืนหญ้า แถมยังเดินไปนั่งประท้วงอยู่บนพรมแดง จนเดือดร้อนถึงขั้นเจ้าหน้าที่ตำรวจต้องเข้ามาควบคุมตัวและหิ้วปีกพาเขาออกไปจากบริเวณสนาม เมื่อตกเป็นรองเหลือผู้เล่นเพียง 10 คน ในที่สุดอาร์เจนตินาก็ต้องยอมสยบพ่ายแพ้ให้แก่ลูกยิงของ เจฟฟ์ เฮิร์สท์ ในนาทีที่ 75
แบงก์ส เกิดอาการตื่นตระหนกและลนลาน ขึ้นมาในห้องแต่งตัวก่อนเริ่มเกมนัดรองชนะเลิศที่ต้องดวลกับทีมชาติโปรตุเกสที่มีสุดยอดตำนานอย่าง ยูเซบิโอ เมื่อเขาฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าตนเองไม่มีหมากฝรั่ง ติดตัวมาด้วยเลย
สิ่งนี้ถือเป็นหัวใจหลักสำคัญในการเตรียมความพร้อมก่อนลงแข่งของเขา เพราะเขามีนิสัยชอบเคี้ยวหมากฝรั่งพร้อมกันทีเดียวหลายๆ ชิ้น จากนั้นจะคายมันออกมาเพื่อนำมาถูชโลมทาลงบนฝ่ามือทั้งสองข้างของตัวเอง เพื่อช่วยให้ถุงมือมีความเหนียวหนึบและกุมความได้เปรียบในการจับลูกฟุตบอลได้แน่นติดมือมากยิ่งขึ้น แฮโรลด์ เชพเพิร์ดสัน สตาฟฟ์ผู้ฝึกสอนของทีมชาติอังกฤษ จึงรีบวิ่งหน้าตั้งตรงดิ่งไปยังร้านขายหนังสือพิมพ์และของชำที่อยู่ใกล้เคียงทันที และหมากฝรั่งก้อนนั้นก็ถูกส่งมอบถึงมือของกอร์ดอนในจังหวะที่เขากำลังก้าวเท้าเดินลงสู่ผืนหญ้าสนามเวมบลีย์พอดิบพอดี ซึ่งชัยชนะเหนือโปรตุเกส 2-1 ในเกมนั้น ส่งผลให้ทีมชาติอังกฤษทะลุเข้าสู่เกมนัดชิงชนะเลิศรายการใหญ่ได้สำเร็จ
เรื่องราวการหักด่านเอาชนะเยอรมนีตะวันตกไปได้ 4-2 ในช่วงต่อเวลาพิเศษของทีมชาติอังกฤษนั้นเป็นที่รู้กันดีอยู่แล้ว ในเกมนัดนั้น แบงก์สถูกผู้เล่นยืนบังมุมสายตาในจังหวะที่เสียประตูแรกให้แก่เยอรมนีตะวันตกจากการยิงของ เฮลมุต ฮัลเลอร์ ในนาทีที่ 12 หลังจากนั้นอังกฤษพลิกกลับขึ้นมานำจากการทำประตูของ เจฟฟ์ เฮิร์สท์ และ มาร์ติน ปีเตอร์ส ทว่ากลับต้องมาโชคร้ายเสียประตูตีเสมอในช่วงนาทีสุดท้ายของเกมจากการยิงของ โวล์ฟกัง เวเบอร์ ซึ่งแบงก์ส มีความเชื่อมั่นเป็นอย่างยิ่งว่า ในจังหวะชุลมุนวุ่นวาย ก่อนที่จะเสียประตูนั้น คาร์ล-ไฮนซ์ ชเนลลิงเกอร์ กองหลังฝั่งคู่แข่งได้ทำแฮนด์บอลตั้งใจใช้มือเล่นลูกบอลไปก่อนแล้ว
แม้นักเตะทุกคนจะอยู่ในสภาพที่เหนื่อยล้าอิดโรยจนแทบขาดใจ แต่ก็ได้รับการกระตุ้นจุดไฟสู้จากประโยคทองอันลือลั่นของสัญญากุนซือ อัลฟ์ แรมซีย์ ที่ตะโกนบอกว่า "พวกคุณชนะคว้าแชมป์โลกมาได้แล้วรอบหนึ่งในเวลาปกติ ตอนนี้จงลงไปคว้ามันมาครองให้ได้อีกรอบซะ!" และลูกยิงอันโด่งดังของเฮิร์สท์ ยามที่ลูกฟุตบอลพุ่งไปชนคานแล้วเด้งลงมาบนเส้นประตูพอดี ได้รับการตัดสินให้เป็นประตูโดยผู้กำกับเส้น ท่ามกลางเสียงตะโกนประท้วงอย่างรุนแรงดุดันจากฝั่งนักเตะเยอรมนี
และฉากปิดตอนจบอย่างสมบูรณ์แบบ ก็บังเกิดขึ้นในในช่วงวินาทีสุดท้ายของการแข่งขัน ในขณะที่แฟนบอลเริ่มวิ่งกรูลงมาในสนามพร้อมกับประโยคบรรยายสดในตำนานที่ว่า "พวกเขาพากันคิดว่าเรื่องราวทั้งหมดมันจบลงแล้ว..."เฮิร์สท์ จัดการซัดแฮตทริกของตัวเองได้สำเร็จด้วยการตะบันเต็มข้อส่งลูกบอลพุ่งเสียบตาข่ายอย่างรุนแรงจากบริเวณเส้นกรอบเขตโทษ หลังจากสปีดเร่งเครื่องวิ่งควบตัวเปล่าลากมาจากบริเวณครึ่งสนาม นำมาซึ่งการเอ่ยประโยคประวัติศาสตร์อมตะตลอดกาลตามมาทันทีว่า "...แต่มันเพิ่งจะจบลงจริงๆ ในตอนนี้เอง!"
กอร์ดอน ได้รับเงินรางวัลตอบแทนหลังหักภาษีเป็นจำนวนเงินเพียง 600 ปอนด์เท่านั้น สำหรับความสำเร็จในการคว้าแชมป์ฟุตบอลโลกปี 1966 อย่างไรก็ตาม ชื่อเสียงเกียรติยศและคุณงามความดีของเขานั้นได้ทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุดอย่างที่ไม่เคยมีใครไปถึงได้อีกเลย เพราะเขาไม่ได้เป็นเพียงแค่ผู้รักษาประตูชาวอังกฤษเพียงคนเดียวในประวัติศาสตร์ที่ได้รับเหรียญรางวัลแชมป์ฟุตบอลโลก และไม่ได้เป็นเพียงแค่คนที่มีชื่อติดอยู่ในทีมยอดเยี่ยมแห่งทัวร์นาเมนต์ ของฟีฟ่าประจำศึกฟุตบอลโลกปี 1966 เท่านั้น แต่ในจุดที่สูงสุดที่สุดในอาชีพค้าแข้งของเขา ชายคนนี้คือผู้รักษาประตูสุดภาคภูมิใจของสโมสร เลสเตอร์ ซิตี้